FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Dopo 1.569 giorni di guerra, il Cremlino si trova ad affrontare perdite territoriali, attacchi in profondità all'interno della Russia e pesanti perdite umane che mettono a dura prova la strategia a lungo termine di Mosca...
La guerra totale della Russia contro l'Ucraina ha ormai superato una pietra miliare simbolica e drammatica: 1.569 giorni. L'invasione su vasta scala è durata più a lungo della Prima Guerra Mondiale, un conflitto al quale le sanguinose e fangose trincee del fronte ucraino sono state spesso paragonate.
Quando il presidente russo Vladimir Putin ordinò l'intervento militare in Ucraina nel febbraio 2022, lo fece nella convinzione che il Paese sarebbe caduto nel giro di pochi giorni. Ma l'Ucraina, fortemente sostenuta dall'Occidente, ha resistito con fermezza e da allora ha costruito un apparato difensivo straordinario.
Molti potrebbero pensare che il tempo giochi a favore della Russia, in quanto potenza più grande con maggiori risorse, una maggiore tolleranza alle perdite e un'industria militare più sviluppata. Ma per Mosca potrebbe trattarsi di un falso senso di sicurezza. Il tempo stringe per Putin.
L'Ucraina non ha vinto. La Russia non è crollata, almeno non ancora. Tuttavia, ci sono cinque seri segnali d'allarme per il Cremlino che indicano come l'andamento della guerra non sia necessariamente a suo favore.
1. Il periodo bellico è diventato un'accusa contro Putin
La durata del conflitto è spesso vista come un vantaggio per la Russia, poiché si pensa che il Cremlino possa resistere alle sanzioni, contare su partner strategici come la Cina e la Corea del Nord, alimentare la retorica nazionalista in patria e continuare a inviare nuove ondate di soldati al fronte. Ma la scommessa iniziale della Russia non era la pazienza. Era la velocità.
Il fatto che questa guerra duri già più a lungo della Prima Guerra Mondiale dimostra quanto la realtà si sia discostata dal piano originale. Una guerra lunga può ancora essere vinta dalla parte più numerosa. La storia ne offre numerosi esempi. Ma il problema per Putin è più specifico.
Il tempo ha dato all'Ucraina l'opportunità di imparare, adattarsi, diversificare le proprie catene di approvvigionamento e trasformare il campo di battaglia attraverso l'uso massiccio dei droni. Allo stesso tempo, Kiev sta sviluppando capacità di attacco a lungo raggio sempre maggiori grazie alla produzione nazionale di missili.
La guerra, iniziata come un tentativo di conquista rapida, si è trasformata in una prova della capacità della Russia di tradurre un enorme dispiegamento di soldati e missili in risultati concreti. E i risultati si fanno sempre più limitati. Ogni anno che passa, questa storia si allontana dall'essere un tentativo di "correggere la storia", come la intende Putin, per diventare la storia del fallimento nel sconfiggere rapidamente un vicino più piccolo.
2. La mappa non premia più Putin
Sinjali më i rëndësishëm paralajmërues është ai territorial. Instituti për Studimin e Luftës (ISW) vlerësoi më 1 qershor se forcat ruse morën kontrollin ose depërtuan në rreth 41 kilometra katrorë territor ukrainas midis dhjetorit 2025 dhe majit 2026. Gjatë së njëjtës periudhë një vit më parë, forcat ruse kishin avancuar në rreth 516 kilometra katrorë. Sipas ISW-së, ritmi i këtij viti përbën më pak se 8 për qind të avancimit të një viti më parë.
Instituti theksoi se humbja e kontrollit mbi rreth 281 kilometra katrorë nuk do të thotë domosdoshmërisht se Ukraina i ka çliruar të gjitha ato zona, pasi disa prej tyre janë riklasifikuar si zona infiltrimi ruse dhe jo si territore nën kontroll të plotë rus. Megjithatë, tendenca është e qartë.
Grupi ukrainas i monitorimit DeepState vlerësoi se maji ishte muaji i parë që nga viti 2023 kur avancimi neto rus shënoi rënie. Ndërkohë, komandanti i përgjithshëm ukrainas Oleksandr Syrskyi deklaroi se forcat ukrainase rimorën gati 100 kilometra katrorë më shumë sesa humbën gjatë muajit maj dhe kanë fituar mbi 600 kilometra katrorë që nga fillimi i vitit 2026.
Nëse këto të dhëna analizohen me kujdes, tabloja nuk është inkurajuese për Moskën. Putini mund të vazhdojë të shkatërrojë dhe të vrasë, por harta e luftës nuk po e shpërblen më qartë për këtë.
3. Prapavija ruse po shndërrohet në vijë fronti
Fushata ukrainase e goditjeve në thellësi të territorit rus është një tjetër shenjë se lufta që Putini përpiqej ta kufizonte brenda Ukrainës po kthehet gjithnjë e më shumë në territorin e vet.
Të mërkurën, një seri sulmesh ukrainase me rreze të gjatë veprimi goditën objektiva ushtarake dhe energjetike në thellësi të Rusisë. Presidenti Volodymyr Zelensky deklaroi se raketat ukrainase FP-5 Flamingo goditën një objekt në qytetin Çeboksari, më shumë se 900 kilometra larg vijës së frontit.
Ai shtoi se forcat ukrainase goditën gjithashtu një rafineri në rajonin Samara dhe dy objekte të infrastrukturës së naftës në rajonin Vladimir. Rasti i Çeboksarit ilustron më së miri ndryshimin e natyrës së luftës. Një qytet qindra kilometra larg Ukrainës është bërë pjesë e hartës së konfliktit. Këto sulme nuk kanë nevojë të paralizojnë menjëherë makinerinë ushtarake ruse për të pasur efekt.
Mjafton që ta bëjnë prapavijën më pak të sigurt, më të kushtueshme dhe më të dukshme për publikun rus, i cili për vite me radhë është mësuar ta perceptojë luftën si një operacion të largët. Strategjia e Putinit mbështetet te asimetria. Ukraina supozohej të jetonte nën kërcënim të vazhdueshëm, ndërsa territori rus të mbetej psikologjikisht i mbrojtur.
Goditjet në thellësi po e zbehin këtë avantazh.
4. Korridori tokësor drejt Krimesë po kthehet në kurth për Rusinë
Rusia ndërtoi një korridor tokësor që lidh territorin e saj me Krimenë. Tani Ukraina po përpiqet ta shndërrojë atë në një rrugë furnizimi me kosto gjithnjë e më të lartë për Moskën.
Rruga R-280, e riemërtuar nga autoritetet pushtuese ruse si rruga "Novorossiya", lidh Rostov-mbi-Don me Krimenë përmes Mariupolit, Berdianskut dhe Melitopolit të pushtuar. Sipas Brigadës së 412-të ukrainase "Nemesis", njësitë e dronëve ukrainas kanë vendosur kontroll zjarri mbi këtë aks, duke goditur automjete ushtarake ruse dhe duke ndjekur ato që përpiqen të shmangin rrugën kryesore përmes shtigjeve alternative.
Brigada deklaroi se Rusia e mbylli përkohësisht rrugën në fund të majit për shkak të sulmeve me dronë. Më vonë, trafiku në urën Çonhar, një nyje kyçe që lidh korridorin me Krimenë, u pezullua pas sulmeve të reja ukrainase.
Komandanti i Forcave të Sistemeve Pa Pilot të Ukrainës, Robert Brovdi, tha se trafiku i ngarkesave ushtarake në këtë arterie jetike ka rënë me 71 për qind brenda dy javësh – nga rreth 3.800 automjete në ditë në afërsisht 1.100.
Kjo mbetet një deklaratë ukrainase dhe duhet trajtuar si e tillë. Megjithatë, logjika operacionale mbetet e qartë. Ukraina po godet nyjat logjistike të pushtimit: rrugë, ura, kolona furnizimi, ekipe riparimi, cisterna dhe hekurudha. Një ushtri mund të mbajë territor në hartë, por të ketë vështirësi serioze për të furnizuar dhe rotacionuar forcat që ndodhen atje.
5. Rusia po riciklon ushtarë, jo po krijon vrull të ri
Sinjali më shqetësues lidhet me cilësinë e burimeve njerëzore të ushtrisë ruse. Qeveria britanike deklaroi më 3 qershor se vlerësimet e inteligjencës së GCHQ tregojnë se pothuajse 500 mijë ushtarë rusë janë vrarë që nga fillimi i pushtimit të plotë. Sipas të njëjtit vlerësim, ushtria ruse po shkon prapa në fushëbetejë, ndërsa humbjet mujore mbeten shumë të larta dhe përparimet territoriale po ngadalësohen ndjeshëm gjatë vitit 2026.
Deklarata britanike shtoi se ritmi, tashmë i ngadaltë, i avancimit rus është përgjysmuar gjatë këtij viti. Ndërkohë, po shtohen raportet se ushtarë rusë me plagë të rënda janë rikthyer në front.
Mes rasteve të dokumentuara përmenden ushtarë me dëmtime serioze në kokë, probleme të rënda me shikimin, kocka të thyera dhe raporte mjekësore që i konsideronin të papërshtatshëm për luftim. Në një analizë për Carnegie Politika, analisti Dmitry Kuznets shkruan se raportet e shpenzimeve federale dhe rajonale tregojnë se Rusia ka rekrutuar mes 30.000 dhe 40.000 ushtarë me kontratë çdo muaj gjatë dy viteve të fundit.
Megjithatë, rekrutimi po bëhet gjithnjë e më i kushtueshëm dhe numri i personave të gatshëm të shkojnë në luftë për arsye financiare po zvogëlohet. Rusia nuk po mbetet pa njerëz. Por po i mbarojnë opsionet e lira dhe cilësore.
Ende nuk ka vend për deklarata fitoreje
Kjo është arsyeja pse këto janë sinjale paralajmëruese dhe jo shenja të një fitoreje të afërt për Ukrainën.
Një shtet që vazhdon të lëshojë raketa mbi qytete dhe të përballojë humbje të mëdha mbetet një kundërshtar i rrezikshëm. Por rreziku dhe suksesi nuk janë e njëjta gjë.
Se la Russia sacrifica sempre più soldati per conquistare meno territorio, se le sue retrovie diventano un bersaglio e se il corridoio terrestre verso la Crimea si trasforma in un onere logistico, allora il prezzo della guerra per il Cremlino si fa sempre più alto.
Putin può continuare la guerra. La questione chiave è se la sua prosecuzione dimostri ancora la forza della Russia, o se stia mettendo sempre più in luce il costo del fallimento nel porvi fine secondo i piani iniziali. /Adattato da un opuscolo di Newsweek/
Lini një Përgjigje