FLASH
Shkruar nga Pamfleti
The government has offered us three figures to reassure us, and it is worth taking them one by one. Diella, the minister generated by artificial intelligence in office since September 11, 2025. Ylli, the digital assistant of the farmer , introduced on June 1 by Minister Andis Salla. And the third, Besa, the document revealed on July 24, 2026 as a reflection for the fourth mandate.
Diella was sold as a guarantee that tenders would be one hundred percent free from corruption, because the algorithm does not take bribes. The problem is that the algorithm got a face. Diella's face and voice belong to actress Anila Bisha, who stated that she never gave consent and demanded one million euros in damages. The Minister of Transparency began her existence with an image taken without permission. This is the first of three reasons why trust comes with difficulty.
Ylli spoke Albanian, in real time, from any phone, and promised to be every farmer's assistant. The demonstration was given by Manjola Hafizi, a raspberry grower. Only one thing was missing from the system: the subsidized oil and affordable chemical fertilizer that the farmer really needed. Ylli gives you agronomic information, guidance, schemes, and nothing that solves the problem. You give a star on your mobile phone when you need a tanker in the field.
Besa is different from both. Diella and Ylli do not ask for anything; they are the decoration of a digital revolution that is intended to be sold to Germany. Besa is the only one that asks for something in return: your trust. And it asks for it precisely when the people have been taking to the streets every day for two months, because this government has only one thing left to give the citizen, the suppression of all hope. Besa is asked for by the same government that turned the daily protest into normality, and now, on the 56th day, it comes out and asks for trust as if it had nothing to do with the reason why the streets are not empty.
Therefore, the answer is simple. We don't trust the sun because it started with a stolen face. We don't trust the star because it gave us light when we needed oil. We don't trust Besa because it is the only product out of the three where the cost of non-fulfillment is not paid by the algorithm, but by the citizen who believes. Besa is not sought, besa is kept. And a government that seeks it on the 56th day of protest has itself admitted that it has lost it forever... /Pamphlet
Diella doli me moral te dobet, pasi sic tha ky piçketori "do kujdeset per 83 femijet e rinj...", me pakfjale 83 kopila... Ylli u fik se naftes mundet vetem ti marrim ere Ndersa me dokumentin besa te marre e te fshije by..en se nuk i hyn ne pune me per asgje, ose ta ruaje qe ta kete per lexim tek 7-te penxheret
Ekziston një fabul e vjetër për Stalinin. Thuhet se, në një darkë me drejtuesit e lartë të regjimit, ai mori një pulë dhe filloi t’i këpuste puplat njëra pas tjetrës. Pula dridhej nga dhimbja, përpiqej të largohej, por ishte e dobët dhe e pafuqishme. Kur mbeti pothuajse e zhveshur, Stalini hodhi disa kokrra grurë përpara saj. Pula, e rraskapitur dhe e uritur, u kthye dhe filloi t’i hante. Atëherë ai u tha të pranishmëve: "Shikoni si qeveriset një popull, mjafton ta mbash të uritur dhe do të vijë pas teje edhe kur ti e ke dëmtuar." Fabula e pulës është një pasqyrë për çdo qeveri që harron se qytetari nuk është një spektator i teatrit politik, por pronari i shtetit. Rëndësia e saj qëndron te paralajmërimi se çdo pushtet që e sheh qytetarin jo si sovran, por si subjekt për t’u menaxhuar, përpiqet ta mbajë atë midis frikës dhe varësisë. Kjo fabul na mëson se pushteti nuk mbahet vetëm me forcë. Mbahet edhe duke e bërë qytetarin të varur. Ta mbash gjithmonë aq pranë mbijetesës, sa çdo thërrime t'i duket dhuratë. T'i thuash se është privilegj të marrë atë që në fakt është e drejta e tij. T'i shesësh si sukses atë që duhej të ishte detyrim. T'i kërkohet mirënjohje për atë që në fakt i takon. Gjatë qeverisjes së Edi Ramës është krijuar një hendek gjithnjë e më i madh mes atyre që marrin vendime dhe atyre që jetojnë pasojat e tyre. Një hendek ku qytetari dëgjon për rritje ekonomike, ndërsa në portofol ka përherë më pak; dëgjon për sukses, ndërsa në shtëpi bën llogari; dëgjon për një të ardhme europiane, ndërsa shumë të rinj e emigrojnë për një të ardhme diku tjetër. Pensionisti shqiptar nuk kërkon luks. Kërkon vetëm që pensioni të mos jetë një dilemë e përditshme: a do blej ilaçet apo do blej ushqimet? Por ndërkohë, politika duket se ka një tjetër problem madhor: komoditetin e saj. Rrogat e deputetëve rriten. Diskutohet për një ndërtesë të re për Kuvendin. Kërkohen ambiente më moderne. Jetojmë në këtë qeverisje, ku disa njerëz shqetësohen se mos parlamenti nuk është mjaftueshëm madhështor, ndërsa shumë qytetarë shqetësohen nëse frigoriferi do të mbetet bosh para fundit të muajit. Kjo është forma më moderne e fabulës së Stalinit: pula nuk mbahet më vetëm me frikë. Mbahet edhe me statistika, me slogane dhe me konferenca shtypi. Kur qytetarët dalin në shesh dhe thonë "mjaft", pushteti shpesh kërkon ta përkthejë zemërimin e tyre në një gjuhë më të butë. Protestuesit nuk qenkan të pakënaqur; qenkan thjesht me "pritshmëri të larta". Nuk kërkojnë ndryshim; kërkojnë "përmirësim qeverisjeje". Është aftësi e veçantë politike: ta dëgjosh një popull që kërkon përgjegjësi dhe t’i përgjigjesh me një fjalor menaxherial. Dhe atëherë vjen propaganda. Vjen fjala e bukur. Vjen slogani. Vjen premtimi i radhës. Vjen broshura me një emër të madh: "Besa". Një fjalë e bukur, e lashtë. Një fjalë që shqiptarët e kanë mbajtur për shekuj si simbol nderi dhe fjale të mbajtur. Sepse gjithmonë është më e lehtë të shtypësh një faqe me fjalë të mëdha sesa të ndryshosh realitetin e njerëzve të zakonshëm. Por besa nuk prodhohet në shtypshkronjë. Nuk ngjitet në kopertinë. Nuk shpërndahet me konferencë. Besa matet atje ku jeton qytetari: te pensioni i tij, te paga e tij, te mundësia e fëmijës së tij për të qëndruar në vendin e vet, te bindja se ligji vlen njësoj për të gjithë. Sepse një popull mund të durojë shumë. Mund të durojë kriza, vështirësi, sakrifica. Mund ta ushqesh një popull me premtime për një kohë. Mund ta mbash të heshtur me frikë për një periudhë. Mund ta mbulosh realitetin me propagandë për disa vite. Por nuk mund t’i kërkosh përgjithmonë një populli të durojë puplat që i janë këputur. Sepse vjen një ditë kur pula nuk shikon më grurin. Shikon dorën që ia hodhi. Dhe pyet: "Pse duhet të të falënderoj për thërrimet, kur ti më more gjithçka tjetër?" "Sa kohë do të më kërkohet të duroj, ndërsa ata që më kërkojnë durim jetojnë gjithnjë më mirë?" Kjo është pyetja që e bën të rrezikshme çdo qeveri të shkëputur nga realiteti. Sepse pula e fabulës në fund nuk ndryshoi sepse iu dha gruri. Ndryshoi sepse kuptoi se kush ia kishte hequr puplat. Dhe një popull që e kupton këtë nuk kërkon më thërrime. Kërkon dinjitet. Dhe dinjiteti nuk blihet me broshura. Ka një ndryshim që çdo autokrat, çdo qeveri e vetëkënaqur dhe çdo propagandë e harron. Pula e fabulës ishte vetëm një. Populli nuk është. Dhe historia ka treguar se kur njerëzit pushojnë së besuari propagandën dhe fillojnë t'i besojnë syve të tyre, as broshurat, as sloganet, as ekranet, as fasadat nuk mjaftojnë më. Në fund mbetet vetëm pyetja që ngre vetë fabula: Sa kokrra gruri mjaftojnë për të harruar puplat e këputura?