FLASH
Shkruar nga Gjergj Zefi
Skandali Epstein nuk ekspozon vetëm një predator, por një sistem politik që zgjodhi heshtjen, imunitetin elitar dhe mbrojtjen e pushtetit mbi ligjin dhe viktimat...
Dosjet Epstein janë aktakuza më e rëndë morale ndaj politikës moderne dhe një dëshmi se pushteti global ka kaluar prej kohësh vijën që ndan kompromisin nga kalbëzimi.
Ato tregojnë se si politika, e zhveshur nga çdo ndjenjë përgjegjësie, është shndërruar në një mekanizëm vetëmbrojtjeje për elitat, ku ligji përdoret kundër të dobëtit dhe neutralizohet për të fortin.
Jeffrey Epstein nuk do të kishte mundur të ndërtonte, për dekada me radhë, një perandori abuzimi, shantazhi dhe imuniteti, pa një klimë politike që toleron krimin për sa kohë që ai kryhet nga njerëzit “e duhur”.
Dosjet nuk flasin vetëm për vajza të shfrytëzuara dhe drejtësi të mohuar; ato flasin për prokurorë që u tërhoqën, për institucione që heshtën, për politikanë që u fshehën pas avokatëve dhe për sisteme shtetërore që zgjodhën stabilitetin e rremë në vend të së vërtetës.
Këtu qëndron degradimi i vërtetë: politika nuk dështoi aksidentalisht, por vendosi të dështojë, sepse transparenca rrezikonte reputacione, karriera dhe ekuilibra pushteti.
Dosjet Epstein janë dëshmi konkrete se degradimi i politikës nuk është abstrakt, por ka emra, data dhe pasoja reale që mungojnë. Ky nuk është një debat teorik mbi etikën; është historia e një sistemi që, përballë provave dhe dëshmive, zgjodhi të mbrojë veten. Mjafton të shohësh rastin e Prince Andrew, një figurë e lartë e establishmentit britanik, i cili u përball me një padi civile për abuzim seksual. Çështja nuk përfundoi me gjykim publik, por me një marrëveshje financiare të mbyllur, pa pranim faji. Politika britanike zgjodhi ta trajtojë si “problem personal”, ndërsa institucioni monarkik u mjaftua me tërheqjen e titujve, sikur përgjegjësia morale të ishte çështje protokolli. Ky është degradim: kur drejtësia zëvendësohet me çek.
Po aq domethënës është fakti se në dokumentet gjyqësore amerikane shfaqen emra të politikanëve të rangut të lartë, përfshirë një ish-president si Bill Clinton, pa prodhuar asnjë pasojë politike apo institucionale. Edhe kur përmendjet shoqërohen me regjistra fluturimesh dhe dëshmi nën betim, reagimi mbetet i njëjtë: deklarata mohimi dhe mbyllje kapitulli. Asnjë hetim parlamentar serioz, asnjë kërkesë llogarie publike. Mesazhi është brutal: në majë të pushtetit, shpjegimi mjafton, përgjegjësia jo.
Shembull tjetër është mënyra si sistemi amerikan i drejtësisë e trajtoi Epstein përpara se skandali të shpërthente. Në vitin 2008, një marrëveshje e fshehtë prokuroriale i dha atij një dënim minimal, duke e shpëtuar nga ndjekja federale dhe duke garantuar imunitet për bashkëpunëtorë të paidentifikuar. Ky nuk ishte gabim teknik, por akt politik në thelb: dikush vendosi se ishte më e leverdishme të mbyllej dosja sesa të hapej kutia e Pandorës së elitave. Kjo marrëveshje nuk e mbrojti drejtësinë; ajo e shkatërroi besimin në të.
Në Europë, heshtja ka qenë edhe më e rafinuar. Përtej rastit Andrew, shumica e referencave për politikanë dhe diplomatë europianë mbeten të redaktuara, të fshehura pas arsyetimit të “mungesës së interesit publik”. Kjo do të thotë se publiku ka të drejtë të dijë vetëm deri aty ku pushteti nuk rrezikohet. Transparenca bëhet selektive, e kontrolluar, dhe për rrjedhojë e rreme. Kjo nuk është mbrojtje e privatësisë; është vetëmbrojtje politike.
Këta shembuj tregojnë se dosjet Epstein nuk janë skandal i izoluar, por manual funksionimi i një politike që ka humbur refleksin e turpit. Kur përballë akuzave të rënda nuk ka dorëheqje, por strategji komunikimi; kur përballë provave nuk ka hetim, por marrëveshje; dhe kur përballë viktimave nuk ka drejtësi, por heshtje, atëherë politika nuk është më dështim; është bashkëpunëtore. Dhe pikërisht këtu qëndron rreziku më i madh: jo te krimet e së shkuarës, por te mesazhi për të ardhmen se pushteti mund të blejë kohë, heshtje dhe imunitet. Kjo është forma më e thellë e degradimit politik, sepse e kthen demokracinë në dekor dhe ligjin në instrument selektiv, duke e lënë shoqërinë të kuptojë se drejtësia është e barabartë vetëm në teori./Pamfleti
Lini një Përgjigje