FLASH
Shkruar nga PamfletiEin offenes Gespräch zwischen Dua Lipa und Lea Ypi über das Erbe der Diktatur, die Illusionen des Kapitalismus und das Erwachen der Bürgerstimme
Von der extremen Isolation der kommunistischen Diktatur bis hin zu den Herausforderungen von Demokratie und Kapitalismus hat Albanien einen der schwierigsten Transformationsprozesse Europas durchlaufen. In diesem Interview spricht die Politikwissenschaftlerin und Autorin Lea Ypi mit der weltberühmten Sängerin Dua Lipa über ihr autobiografisches Buch „Free“, in dem sie ihre Kindheitserinnerungen mit der modernen Geschichte des Landes verwebt.
Aus der Perspektive eines Kindes, das unter der Propaganda des Regimes aufwuchs, erzählt Ypi von der Isolation, der staatlichen Kontrolle, dem Fall des Kommunismus und der Identitätskrise, die auf die Entdeckung der Wahrheit über ihre Familie und ihr Land folgte.
Das Gespräch erstreckt sich auch auf die Herausforderungen des heutigen Albaniens, auf Bürgerproteste, Demokratie und die Bedeutung von Freiheit und bietet eine tiefgründige Reflexion darüber, wie die Geschichte die Gegenwart weiterhin beeinflusst.
Dua: Ich möchte unser Gespräch in die Gegenwart lenken, denn wir können nicht über die Geschichte Albaniens sprechen, ohne auch das heutige Albanien zu erwähnen. Du bist in einer Zeit großer Umbrüche aufgewachsen, und heute durchläuft das Land erneut tiefgreifende Transformationen, diesmal jedoch unter den Bedingungen des Kapitalismus und der rasanten globalen Entwicklung. Was beunruhigt dich an der aktuellen Situation in Albanien, insbesondere im Hinblick auf politische Entscheidungen und die Umwelt?
Lea: Ich bin sehr besorgt, dass die Regierung das Gesetz einfach ändern und den Umweltschutz ohne jegliche öffentliche Anhörung aufheben könnte. Das ist ein extrem großes Problem und betrifft alle Bürger.
Als wir vom Kommunismus zum Kapitalismus übergingen, gab es dieses große Versprechen, dass Freiheit bedeutete, dass die Bürger eine Stimme hätten, dass die Institutionen transparent wären und dass das Gesetz alle schützen würde, nicht nur die Mächtigen.
Doch heute sehen wir ein Modell, bei dem wichtige Entscheidungen, die die natürlichen Ressourcen des Landes, das öffentliche Vermögen und die Zukunft künftiger Generationen betreffen, völlig einseitig getroffen werden, oft in geschlossenen Büros und ohne die lokalen Gemeinschaften oder Experten anzuhören.
Wenn eine Regierung mit einem Federstrich Umweltgesetze außer Kraft setzen kann, um große Bauprojekte oder private Investoren zu begünstigen, ohne jegliche öffentliche Debatte, dann haben wir es mit einem schwerwiegenden Versagen des demokratischen Prozesses zu tun.
Dies erzeugt ein tiefes Gefühl der Ungleichheit und zeigt, dass die Macht nach wie vor in wenigen Händen konzentriert ist, wenn auch unter einem anderen ideologischen Deckmantel.
Dua: Kjo është aq e vërtetë dhe e prekshme. Kohët e fundit kemi parë njerëz që mbushin rrugët e Tiranës dhe qyteteve të tjera, duke protestuar kundër korrupsionit, rritjes së kostos së jetesës dhe vendimeve të qeverisë.
Si i shikon këto protesta aktuale kundër qeverisë në Shqipëri? A ka një lidhje mes mënyrës se si delegjitimohej protesta në kohën e rinisë sate dhe asaj se si trajtohet zëri i qytetarëve sot?
Lea: Ka një paralizëm absolutisht magjepsës, por edhe të trishtueshëm. Kur njerëzit protestojnë sot në Shqipëri, reagimi i parë i pushtetit është shpesh i njëjtë me atë që shihnim dekada më parë: përpjekja për të delegjitimuar protestën.
Në vend që të adresohen kërkesat reale të qytetarëve për varfërinë, mungesën e vendeve të punës apo shkatërrimin e mjedisit, protestuesit etiketohen menjëherë si “të paguar nga opozita”, si “njerëz që duan të dëmtojnë imazhin e vendit dhe turizmin”, ose si elementë destabilizues.
Kjo strategji e minimit të protestës duke sulmuar motivet e pjesëmarrësve është një taktikë e vjetër autoritare. Megjithatë, këto protesta janë jetike. Ato tregojnë se shoqëria civile në Shqipëri po fillon të zgjohet nga një apati e gjatë post-komuniste. Për shumë vite pas vitit 1990, njerëzit në Shqipëri besuan se liria nënkuptonte thjesht lirinë për të konsumuar dhe për të lëvizur jashtë vendit. Kishte një lloj lodhjeje nga politika dhe një bindje se “gjërat nuk ndryshojnë kurrë”.
Por sot, brezi i ri dhe qytetarët po e kuptojnë se nëse nuk lufton për të drejtat e tua të përditshme - për ajrin që thith, për ujin, për rrogën minimale dhe për mbrojtjen nga korrupsioni shtetëror - askush tjetër nuk do ta bëjë këtë për ty.
Protestat kundër qeverisë janë një shenjë e shëndetshme e një populli që kërkon llogaridhënie reale, jo thjesht premtime elektorale.
Dua: Po, unë mbaj mend kur vizitova Shqipërinë kur isha më e re, gjërat ishin kaq të paprekura dhe të bukura, por tani gjithçka po zhvillohet me një shpejtësi marramendëse.
Ky zhvillim ka sjellë shumë turistë, por po shkakton edhe shumë shqetësime për betonizimin dhe humbjen e hapësirave publike. Si mund të balancohet ky progres ekonomik me nevojën për të ruajtur vendin dhe për t'u garantuar qytetarëve të drejtat e tyre?
Lea: Ky është thelbi i problemit të Shqipërisë moderne. Ne jemi futur në një rreth vicioz të një kapitalizmi të egër, ku suksesi i vetëm matet me numrin e kullave të ndërtuara apo resortet luksoze në bregdet.
Por pyetja që duhet të shtrojmë është: kush përfiton vërtet nga ky zhvillim? Nëse ky progres ekonomik lë pas qytetarët e thjeshtë, nëse i detyron të rinjtë të emigrojnë sepse nuk përballojnë dot jetesën apo çmimet e çmendura të pronave në vendin e tyre, atëherë ky nuk është progres, është shfrytëzim.
Ne kemi nevojë për një model tjetër të të menduarit të shtetit dhe të shoqërisë. Sepse demokracia nuk është një proces teknik që përfundon ditën e votimit. Ajo është një praktikë e përditshme e kontrollit të pushtetit.
Derisa qytetarët të kenë të drejtën e vërtetë të bashkë-vendosjes për projektet që ndikojnë në jetën e tyre, Shqipëria do të vazhdojë të vuajë nga të njëjtat probleme të tranzicionit të pafund.
Shpresa ime e vetme qëndron tek ata njerëz që refuzojnë të heshtin, që dalin në rrugë dhe që guxojnë të sfidojnë status quo-në, duke kërkuar një Shqipëri që është vërtet e lirë, e drejtë dhe e jetueshme për të gjithë.
Dua Intervistuesja: Mua më duket jashtëzakonisht frymëzuese të shoh se sa shumë u intereson njerëzve kjo çështje. Ditë pas dite ata dalin në rrugë, sepse qeveria ka hapur një pjesë të një rezervati të mrekullueshëm natyror për një projekt luksoz zhvillimi turistik buzë detit.
Natyrisht, kjo është bërë një histori e madhe edhe ndërkombëtarisht, sepse kompania që ka investuar në projekt është pjesërisht në pronësi të Jared Kushner dhe Ivanka Trump. Por ajo që më shqetëson mua është parimi: fakti që qeveria mund të ndryshojë ligjin për të hequr mbrojtjen mjedisore pa asnjë konsultim publik. Besoj se edhe ti ke shumë për të thënë për këtë…
Lea Ypi: Po, mendoj se është një shembull interesant i bashkëpunimit midis elitës ekonomike dhe elitës politike. Është gjithashtu një shembull i mënyrës se si, teknikisht, ne kemi demokraci.
Teknikisht të gjithë qytetarët kanë zë të barabartë; teknikisht kemi mekanizma të legjitimimit demokratik. Por në realitet ekziston një elitë oligarkike, qoftë ndërkombëtare apo vendase, që i mban politikanët nën kontrollin e saj.
Për mua, kjo protestë ishte një nga shembujt më frymëzues të aktivizmit qytetar që kam parë që nga rënia e komunizmit. Nga njëra anë, është për të ardhur keq që mori kaq shumë vëmendje ndërkombëtare vetëm për shkak të lidhjes me familjen Trump. Përndryshe, nuk besoj se shumëkujt do t’i interesonte se çfarë po ndodh në Shqipëri.
Është interesante edhe sepse gjatë viteve të fundit kam pasur ndjesinë se po ndodhnin gjëra të rëndësishme në Shqipëri. Një shembull ishte marrëveshja për kampet e emigrantëve, kur qeveria bëri marrëveshjen me Italinë për të ngritur qendra për emigrantët në Shqipëri, të cilat më pas u bënë model për ndryshimin e politikave të migracionit në Europë.
Në atë kohë mendoja: "Kjo është e tmerrshme. Shqipëria është vetë një vend emigracioni. Si është e mundur që askush nuk proteston?” Kisha filluar të bëhesha shumë pesimiste për vetë mundësinë e rezistencës në kushte ku elitat oligarkike mund ta kapin shtetin dhe të bëjnë çfarë të duan, ndërsa askush nuk reagon.
Madje, protestat që shihnim në shumë vende europiane vinin zakonisht nga e djathta: lëvizje ksenofobe, anti-sistem dhe anti-elitë, por me një drejtim shumë reaksionar dhe regresiv.
Prandaj për mua ishte jashtëzakonisht frymëzuese të shihja një shembull të kundërt: një brez të rinjsh që dilnin në rrugë me një ideal tjetër të demokracisë, me një mënyrë tjetër të të bërit politikë.
Me bindjen se duhet ta mbajmë qeverinë përgjegjëse, se duhet të ketë transparencë dhe se duhet të dimë në interes të kujt merren vendimet. A përfitojnë vërtet të gjithë prej tyre? Mendoj gjithashtu se protesta u ndihmua nga fakti që, të paktën në fillim, nuk u përvetësua nga opozita...
Dua: Mua më pëlqen shumë edhe fakti që quhet “Revolucioni i Flamingove”.
Mendoj se emri ka një simbolikë shumë të bukur. Dhe besoj se vendosmëria është e rëndësishme. Siç the edhe ti, ka një ndryshim të madh në mënyrën se si njerëzit po protestojnë dhe në mënyrën se si po i qasen kësaj situate.
Është e rëndësishme t’ii mbash politikanët përgjegjës dhe të pyesësh: “Në fund të fundit, kë ndihmon kjo? Kush përfiton prej saj? Si e bën kjo vendin tonë më të mirë? Dhe si do të merren vendimet në të ardhmen?" Mendoj se kjo është jashtëzakonisht e rëndësishme.
Lea: Po. Dhe mendoj se është një moment vërtet interesant. Megjithatë, kam edhe një shqetësim, sepse shoh diçka njëkohësisht shumë të admirueshme, por edhe shumë të brishtë, te një protestë që është kaq spontane, që nuk ka udhëheqës, nuk ka një program të përbashkët dhe nuk ka një infrastrukturë që mund ta mbështesë në planin afatgjatë.
Lëvizje të tilla zakonisht janë më të lehta për t’u përvetësuar nga të tjerë, për t’u shpërndarë ose për t’u dobësuar me kalimin e kohës. Prandaj ato duhet të kalojnë nga faza e rezistencës në fazën e propozimit.
Nëse nuk ekziston një projekt që është rrënjësisht i ndryshëm, kam frikë se politika në këto raste përfundon thjesht duke zëvendësuar një individ me një tjetër. Por nëse struktura përreth nuk ndryshon dhe nëse ajo që mbetet e pandryshuar është kapja oligarkike e politikës, atëherë mund të ndërrosh njerëzit, por nuk zgjidh problemet themelore.
Prandaj është një moment shumë interesant tranzicioni. Mendoj se është një shembull shumë frymëzues i asaj që qytetarët mund të bëjnë dhe se asnjë qeveri nuk mund të përballojë ta shpërfillë plotësisht një reagim të tillë.
Për mua ishte shumë domethënëse që kjo ndodhi në Shqipëri pas një periudhe të gjatë gjatë së cilës mendoja se qytetarët ishin bërë të painteresuar, të zhgënjyer dhe të mbushur me cinizëm politik e apati; me ndjesinë se “Çfarëdo që të bëjmë ne, ata do të bëjnë atë që duan. Ne nuk kemi asnjë fuqi. S’mund të ndryshojmë asgjë”.
Prandaj kjo është kaq interesante, sepse tregon se është e mundur të kemi një politikë ndryshe. Është e mundur të kemi një shoqëri ndryshe.
Thjesht duhet të kalojmë nga ky moment kritike dhe rezistence drejt ndërtimit të një grupi propozimesh konkrete dhe konstruktive. Gjithashtu mendoj se është shumë e rëndësishme që këto propozime të mos reduktohen vetëm te pyetja se kush do të jetë udhëheqësi i lëvizjes.
Wie ich bereits gesagt habe, gewinnt die Politik nichts, wenn sie auf Persönlichkeitspolitik reduziert wird oder wenn die Verantwortung nur bestimmten Einzelpersonen zugeschrieben wird.
Ich fürchte, man kann die Geschichte Albaniens der letzten hundert Jahre einfach als die Geschichte von Zog, Hoxha, Berisha, Rama erzählen... Und wenn man nur über Einzelpersonen spricht, verkennt man, wie diese Personalisierung der Politik immer wieder das nächste Problem und den nächsten Führer mit denselben Mängeln hervorbringt.
Bravo Dua! Je thjesht e mrekullueshme, energji dhe feminilitet natyral shperthyes. Ju lutem Lea, mos fusni ne nje kallep te tere! Ndoshta e keni nga marxismi qe fatkeqesisht mbush jeten tuaj profesionale, por e beni shpesh kete perzjerje. Mungonte te shtonit dhe ismail Qemalin apo Nolin dhe “ frittata fatta“. Zogu nuk ishte komunist, kishte nje parlament me njerez te zgjedhur dhe po ashtu ishin ministrat e tij etc etc etc P.S. Gjyshi im nuk ishte Zogist, perkundrazi, ishte mik ne Nolin e Gurakuqin.
Nese ka 10 20 30 njerez qe dine si duhen bere gjerat e kane vullnet per ta bere athere mblidhuni e bejeni. Dilni ne krye te masave e perpiquni derisa tia arrini. Kollaj nuk eshte. Asnje popull nuk e ka pase te lehte. Ju besoj e dini shume mire kete. Ndryshe per te na treguar sa keq eshte nuk ka nevoje,e dime te gjithe tashme. Prandaj zonja te nderuara kjo eshte ceshtje numerash ne fund te fundit. Fiton i forti e me i madhi. Teorit e tjera llafe pazari
Lea Shko ne Shqiperi inkuadrohu ne PS, PD, parti te tjera ose krijo dhe partine tende dhe pastaj shko ne zgjedhjet per te arritur ambiciet qe ke. Pushtet ne internet ose tavoline sic e mori Bufi ne 1990 nuk ka me.
Lea ka ambicie dhe ka shume qe i bejne reklamę. Libri i saj ofrohej nga qeveria aktuale neper takimet internacionale me peshe. Nuk e njoh, por Edhe thjesht nga intervista me Dua, shoh nje kontrast te madh. Dua lipa, radicata e concreta, precisa e modesta, sincera e naturale. Lea, prolissa e maestrina qe sposton vazhdimisht thelbin dhe biseden... drejt ideve te saj marxiste alla Soros.