FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Për SHBA-në, politika e jashtme është sigurisht një faktor i rëndësishëm në vlerësimin e punës së një presidenti. Dhe është e qartë se kundërshtarët e Biden-it do të përdorin levën e "luftës së pafund" në Evropën Lindore për të nënvizuar një dështim të mundshëm të administratës demografike...
Fjalët për Ukrainën nga Stian Jenssen, drejtor i zyrës private të sekretarit të përgjithshëm të NATO-s, Jens Stoltenberg, trazuan ujërat e marrëdhënieve midis Perëndimit dhe Ukrainës.
Në një takim me disa gazetarë, zyrtari i lartë i Aleancës Atlantike sugjeroi një zgjidhje të mundshme për të ardhmen e Kievit: atë të heqjes dorë nga një pjesë e territorit të saj të pushtuar tani nga Rusia për të marrë anëtarësimin në NATO.
Për Jenssen, në këtë pikë është "joreale" që rusët mund të pushtojnë territore të reja, duke pasur parasysh angazhimin e madh ushtarak të Moskës dhe ngërçin e ofensivës. Megjithatë, në të njëjtën kohë, NATO është e vetëdijshme se përpjekjet e Ukrainës mund të mos çojnë në çlirimin total të territoreve të pushtuara nga forcat kundërshtare. Dhe kjo është një çështje prioritare edhe për të kuptuar se cila mund të jetë zgjidhja e luftës dhe mbi të gjitha për të kuptuar mundësinë reale që Ukraina mund të anëtarësohet në NATO. Për sa kohë që konflikti është në vazhdim dhe për sa kohë që një pjesë e territorit është e pushtuar, NATO nuk do të jetë në gjendje të mirëpresë vendin e pushtuar në aleancën e saj.
“Tani është më tepër çështja se çfarë do të jetë në gjendje të rikuperojë Ukraina,” tha Jenssen, i cili vazhdoi për dhënien e mundshme të territorit: “Nuk po them se duhet të jetë kështu. Por kjo mund të jetë një zgjidhje e mundshme.
Fjalët e kreut të zyrës private të Stoltenberg kanë ngritur në mënyrë të pashmangshme një polemikë që ka përfshirë si Kievin ashtu edhe komandat e NATO-s. Zemërimi i qeverisë ukrainase u përmblodh në një postim në "X" nga këshilltari presidencial ukrainas Mykhailo Podolyak , i cili e përshkroi shkëmbimin e territoreve për anëtarësimin në Aleancën Atlantike si "qesharake". "Kjo do të thotë të zgjedhësh qëllimisht të mundësh demokracinë, të trimërosh një kriminel global, të ruash regjimin rus, të shkatërrosh ligjin ndërkombëtar dhe t'ua kalosh luftën gjeneratave të tjera," tha këshilltari me ndikim i Volodymyr Zelensky, i konsideruar gjithmonë si një “skifter” i stafit të presidentit ukrainas. Të njëjtin mendim ndan edhe zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme të Ukrainës, Oleg Nikolenko, për të cilin “debatet për anëtarësimin e Ukrainës në NATO në këmbim të braktisjes së disa territoreve të Ukrainës janë totalisht të papranueshme”.
Në Bruksel, fjalët e Jenssen mbi të gjitha shkaktuan siklet. Një zëdhënës i NATO-s tha pozicioni i bllokut euro-amerikan mbi integritetin e Ukrainës "nuk ka ndryshuar " dhe se ai do të vazhdojë "të mbështesë Ukrainën për aq kohë sa të jetë e nevojshme" duke u angazhuar "për të arritur një paqe të drejtë dhe të qëndrueshme ".
Megjithatë, pyetja që po bëjnë shumë vëzhgues është se përse Jenssen, i cili është padyshim një nga njerëzit më të afërt me Stoltenberg, donte të shprehte një mendim të tillë në një moment kaq delikat të kundërsulmimit ukrainas, i konsideruar nga shumë si i pamjaftueshëm në krahasim me ambiciet e Kievit , por edhe pritshmëritë e aleatëve perëndimorë. Fjalët që mund të përfaqësonin një dush të vërtetë të ftohtë ndaj aspiratave të qeverisë Zelensky për ripushtim dhe që dihej se do të kishin shkaktuar polemika shumë të ashpra, duke nxitur për më tepër idenë e ndarjes midis objektivave të NATO-s dhe Ukrainës. Ashtu siç rusët vazhdojnë të bombardojnë territorin ukrainas dhe ashtu si dyshimet fillojnë të gërryejnë mbështetjen për Kievin.
Një pakujdesi nga ana e Jenssen? Me gjasë. Edhe pse nuk mund të përjashtohet fakti që zyrtari i Atlantikut ka dashur të përsërisë një linjë që qarkullon prej disa kohësh brenda Aleancës, përkatësisht atë të dyshimit për mundësitë reale të kundërsulmimit ukrainas.
Në fund të fundit, tashmë shumë muaj më parë, në kohë të padyshimta dhe shumë përpara fillimit të operacioneve të verës ukrainase, dikush - edhe nga të ashtuquajturit "skifterët" e Balltikut - kishte nënvizuar se ende nuk ekzistonte një përcaktim i qartë, brenda NATO, të konceptit të "fitores së Ukrainës" . Është folur për një paqe të drejtë, por në këtë pikë shumë politikanë dhe analistë kanë nënvizuar njëfarë zbrazëtie të termit përballë një realiteti shumë të ndryshëm të fushëbetejës.
Kundërofensiva, me të gjitha pengesat e saj, duket se është preludi i një lufte që mund të zgjasë shumë më gjatë. Dhe nuk është sekret se në Evropë, si në pjesë të tjera të botës, ka shumë që dëshirojnë ndërprerjen e armiqësive. Nga ana tjetër, edhe në Uashington zgjedhjet presidenciale dhe Joe Biden, i cili sapo ka dhënë 200 milionë dollarë shtesë në ndihmë ushtarake për Ukrainën, duhet të paraqitet para elektoratit pa i ofruar shumë mjete propagandistike partisë republikane. Për SHBA-në, politika e jashtme është sigurisht një faktor i rëndësishëm në vlerësimin e punës së një presidenti. Dhe është e qartë se kundërshtarët e Biden-it do të përdorin levën e "luftës së pafund" në Evropën Lindore për të nënvizuar një dështim të mundshëm të administratës demografike, e cila i bashkohet tërheqjes afgane dhe erërave të luftës në Paqësor.
Ndoshta fjalët e Jenssen për territoret ukrainase mund të kenë qenë thjeshtime ose deklarata jo shumë të konsideruara. Por nuk mund të përjashtohet që edhe qarqet e Atlantikut donin të dërgonin një sinjal drejt Kievit. /Përshtati “Pamfleti” nga “InsideOver”
Lini një Përgjigje