FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Strategjia e tij e re e sigurisë ofron disa të dhëna. Dy shekuj pas Doktrinës Monroe, Uashingtoni ende e sheh hemisferën si oborrin e vet, në të cilin është “ i lirë të bredhë ” dhe mund të ndërhyjë sipas dëshirës
Dy shekuj më parë, Presidenti i SHBA-së, James Monroe, e shpalli Hemisferën Perëndimore të ndaluar për fuqitë evropiane në atë që do të njihej në librat e historisë si "Doktrina Monroe".
Shpallja hodhi themelet për një epokë të re të dominimit dhe "policimit" të SHBA-së në rajon.
Në dekadat që pasuan, pothuajse 1/3 e gati 400 ndërhyrjeve amerikane në të gjithë botën u zhvilluan në Amerikën Latine. Shtetet e Bashkuara rrëzuan qeveritë që i konsideruan të pafavorshme ose përdorën forcën që më vonë u shpallën të paligjshme nga gjykatat ndërkombëtare .
Në vitin 2013, Sekretari i atëhershëm i Shtetit, John Kerry, njoftoi se “epoka e Doktrinës Monroe ka mbaruar”. Kjo sinjalizoi një ndryshim drejt trajtimit të rajonit si partnerë dhe jo si një sferë ndikimi.
Megjithatë, tani, Strategjia e Sigurisë Kombëtare e publikuar javën e kaluar nga administrata Trump e ka ringjallur zyrtarisht atë doktrinë të vjetër.
Kjo ndihmon në shpjegimin e veprimeve ndërhyrëse të administratës në rajon gjatë dy muajve të fundit, nga sulmet vdekjeprurëse ndaj anijeve në Karaibe deri te përdorimi selektiv i sanksioneve dhe faljeve.
Pse Amerika Latine është kaq e rëndësishme
Në një mënyrë tipike arrogante, dokumenti shpall hapur një “pasojë” të Doktrinës Monroe, duke e ngritur Hemisferën Perëndimore si përparësinë kryesore ndërkombëtare të SHBA-së. Ditët kur Lindja e Mesme dominonte politikën e jashtme amerikane “për fat të mirë kanë mbaruar”, thuhet në të.
Dokumenti gjithashtu lidh sigurinë dhe prosperitetin e SHBA-së drejtpërdrejt me ruajtjen e epërsisë së SHBA-së në Amerikën Latine. Për shembull, synon t'i mohojë Kinës dhe fuqive të tjera qasje në asetet kryesore strategjike në rajon, të tilla si instalimet ushtarake, portet, mineralet kritike dhe rrjetet e komunikimit kibernetik.
Çështja kryesore është se ajo bashkon retorikën e ashpër të administratës Trump mbi “narko-terroristët” me konkurrencën e fuqive të mëdha SHBA-Kinë.
Ai përcakton një prani më të fuqishme ushtarake amerikane dhe presion diplomatik si të nevojshëm për t'u përballur me kartelet e drogës në Amerikën Latine dhe për të mbrojtur rrugët detare, portet dhe infrastrukturën kritike nga ndikimi kinez.
Si i shpjegon strategjia veprimet e Trumpit
Për muaj të tërë, administrata Trump ka goditur anije të dyshuara për drogë në Detin e Karaibeve dhe në Oqeanin Paqësor lindor, duke vrarë dhjetëra njerëz.
Ekspertët e së drejtës ndërkombëtare dhe zyrtarët e të drejtave të njeriut thonë se këto sulme shkelin të drejtën ndërkombëtare. Kongresi i SHBA-së nuk ka autorizuar asnjë konflikt të armatosur në këto ujëra, megjithatë sulmet janë paraqitur si të nevojshme për të mbrojtur SHBA-në nga "narko-terroristët".
Presidenti venezuelian Nicolás Maduro është cilësuar gjithashtu si “narkodiktator”, megjithëse Venezuela është një lojtar i vogël në rrjedhën e drogës drejt SHBA-së.
Më 2 dhjetor, Presidenti Donald Trump u tha gazetarëve se çdo vend që ai beson se prodhon ose transporton drogë në SHBA mund të përballet me një sulm ushtarak. Kjo përfshin jo vetëm Venezuelën, por edhe Meksikën dhe Kolumbinë.
Po atë ditë, Trump i dha falje edhe Juan Orlando Hernández , ish-presidentit të Hondurasit. Ai ishte dënuar me 45 vjet burg për ndihmën në transportimin e qindra ton kokainë në SHBA.
Strategjia e re e Sigurisë Kombëtare përpiqet të shpjegojë logjikën që qëndron pas këtyre veprimeve kontradiktore. Ajo thekson nevojën për të mbrojtur "interesat thelbësore kombëtare" të SHBA-së dhe thekson: “Politika e jashtme e Presidentit Trump […] nuk bazohet në ideologjinë tradicionale politike. Ajo motivohet mbi të gjitha nga ajo që funksionon për Amerikën — ose, me dy fjalë, 'Amerika e Para'”.
Brenda kësaj logjike, Hernandez u fal sepse ai ende mund t'u shërbejë interesave të SHBA-së. Si një ish-president me lidhje të thella me elitat dhe forcat e sigurisë të Hondurasit, ai është pikërisht lloji i klientit besnik dhe të djathtë ekstrem që Trump dëshiron në një vend që strehon personel ushtarak amerikan dhe mund të ndihmojë në policimin e rrugëve të migracionit për në SHBA.
Trump ndërhyri për ta liruar Hernandezin vetëm disa ditë para zgjedhjeve në Honduras , duke mbështetur rrjetet konservatore që ai dikur drejtonte për të mbështetur kandidatin e preferuar të Trump për president, Nasry Asfura.
Në llogaritjen “Amerika e Para” të Trump, falja e Hernandez dërgon gjithashtu disa sinjale të qarta. Partnerët e bindur shpërblehen. Dhe pushteti, jo parimi, përcakton politikën e SHBA-së në rajon.
Obsesioni me Venezuelën
Strategjia e re e sigurisë shpjegon obsesionin e Trump me Venezuelën, në veçanti.
Venezuela ka rezervat më të mëdha të provuara të naftës në botë dhe një vijë të gjatë bregdetare në Detin e Karaibeve, i cili është një rrugë detare jetësore për mallrat amerikane që udhëtojnë përmes Kanalit të Panamasë.
Nën sanksionet e SHBA-së për vite me radhë, Venezuela nënshkroi disa marrëveshje energjie dhe minierash me Kinën, përveç Iranit dhe Rusisë. Për Pekinin, në veçanti, Venezuela është si një burim energjie ashtu edhe një pikëmbështetje në hemisferë .
Strategjia e Sigurisë Kombëtare e administratës Trump e bën të qartë se kjo është e papranueshme për Shtetet e Bashkuara. Edhe pse Venezuela nuk përmendet askund në dokument, strategjia aludon në faktin se Kina ka bërë përparime me udhëheqës me mendje të ngjashme në rajon:
Disa ndikime të huaja do të jenë të vështira për t’u përmbysur, duke pasur parasysh rreshtimet politike midis disa qeverive të Amerikës Latine dhe disa aktorëve të huaj.
Një raport i kohëve të fundit sugjeron se qeveria e Maduros tani po përpiqet të bëjë një riorganizim dramatik gjeopolitik. The New York Times thotë se qeveria e Maduros i ofroi SHBA-së një pjesëmarrje dominuese në burimet e saj të naftës dhe arit, duke devijuar eksportet nga Kina. Nëse është e vërtetë, kjo do të përfaqësonte një përpjekje të qartë për të joshur administratën Trump dhe për t'i dhënë fund izolimit ndërkombëtar të Venezuelës.
Por shumë besojnë se administrata Trump synon ndryshimin e regjimit .
Udhëheqësja e opozitës venezueliane, María Corina Machado, e cila fitoi Çmimin Nobel për Paqen për vitin 2025, po u paraqet investitorëve amerikanë një të ardhme pas Maduros, duke përshkruar një “ mundësi prej 1.7 trilionë dollarësh amerikanë (2.5 trilionë dollarë australianë) ” për të privatizuar naftën, gazin dhe infrastrukturën e Venezuelës.
Për korporatat amerikane dhe evropiane, mesazhi është i qartë: ndryshimi i regjimit mund të zhbllokojë pasuri të madhe.
Përgjigja e fragmentuar e Amerikës Latine
Organizatat rajonale mbeten të ndara ose të dobësuara dhe ende nuk kanë koordinuar një përgjigje ndaj administratës Trump. Në një samit rajonal të kohëve të fundit , udhëheqësit bënë thirrje për paqe, por nuk dënuan sulmet e SHBA-së në Amerikën Latine.
Në vend të kësaj, qeveritë po detyrohen të merren me Trumpin një nga një. Disa shpresojnë të trajtohen si miq; të tjerë kanë frikë se do të quhen “narko-shtete”.
Dy shekuj pas Doktrinës Monroe, Uashingtoni ende e sheh hemisferën si oborrin e vet, në të cilin është “ i lirë të bredhë ” dhe mund të ndërhyjë sipas dëshirës. /Përshtatur nga The Conversation/
Thelbi i Doktrinës Monroe është siguria territoriale e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Përfitimi ekonomik i ShBA nga Amerika Latine është i vogël, por aspekti strategjik është jashtëzakonisht i rëndësishëm. Për ShBA, ideja që një shtet me sadopak potencial ushtarak jashtë rajonit instalohet në afërsi tokësore me atë, shkakton reagim të menjëhershëm. ShBA po reagon ndaj Venezuelës pasi kjo ka ndërtuar një aleancë të hapur me Iranin, Rusinë, dhe sëbashku me Kolumbinë dhe Panamanë kanë dhënë shumë konçesione Kinës. Mjaftoi një përshkallëzim i vogël i Trump që Kanali i Panamasë të kalojë në menaxhim dhe kontroll direkt e indirekt të ShBA. Panamaja ka qënë për rreth një shekull një provincë e Kolumbisë. Sot janë të pavarur e të sigurtë përsa kohë nuk lejojnë territorin e tyre të kthehet në kërcënim ndaj ShBA. Drejtuesit e Venzuelës me shumë gjasa, me shtyrjen e Rusisë dhe Kinës, po testojnë ShBA. E papranueshme, dhe ka shumë gjasa që pikërisht për këtë mendjelehtësi, ShBA do të rrëzojë Maduron. Venezuela ka rreth njëzet vite që sundohet nga komunistë, por përveç sanksioneve, ShBA nuk ka eskaluar. Këtë rradhë është ndryshe pikërisht se Venezuela nuk e ka kuptuar politikën amerikane ose e ka provokuar. (Ju kujtohet Enveri?) Këtu ndahet shapi nga sheqeri. Trump nuk e ka problem me kë punon, ndonëse hiqet si konservator, miqtë më të mirë i ka pasur gjirhmonë demokratë të majtë. Por kur kërcënohet ShBA, mendo gjithmonë Doktrinën Monroe, që në thelb është siguria territoriale e ShBA, dhe e gjen përgjigjen. Një element shtesë disi i vlefshëm për kohën tonë është personal për Donald Trump. Ai nuk i honeps dhe i urren drogat, pasi një vëlla i tij vdiq për shkak të mbidozës në vitet 80të. Prandaj ai bën çfarë mundet të luftojë hyrjen e tyre në ShBA. Nuk e ka problem nëse meksikanët apo kolombianët i përdorin për vete. Por nuk do që të hyjnë në ShBA.
Fuck U.S!
Normale me plackit resurse natyrore, me majt nen hegjomoni rajonin, ti i pasur un i pasur ska vler pasuria ime, ti duhet jesh skllav puntor imi qe pasuria ime ket vler. Ky osht kapitalizmi ameriqen.