FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Donald Trump shpejtoi të linte mënjanë angazhimet e tjera për të marrë pjesë në funeralin e Papa Françeskut në Vatikan. Nuk mund të mungonte pjesëmarrja e tij, për dy arsye kryesore: nga njëra anë, mbështetja masive që pati për rizgjedhjen e tij nga baza katolike amerikane. Nga ana tjetër, për një vizion të perspektivës: 'vëmendja' e tij si lider i superfuqisë amerikane të ndihet nga ata që së shpejti do të duhet të zgjedhin pasardhësin e Bergoglios.
Gjithashtu duke pasur parasysh se Shtetet e Bashkuara mund të llogarisin në 10 elektorë kardinalë, edhe nëse pozicionohen në anët jo homogjene.
Nuk është sekret që pontifikati i Françeskut ka qenë diçka si një gjemb në sy të administratës Trump. Kritika, madje e rëndë, ka rënë mbi Papën argjentinas: duke filluar me konsideratën se një lider që dëshiron të ndërtojë mure kundër emigrantëve "nuk është i krishterë", në të vërtetë ai është "kundër jetës", edhe nëse ky gjykim i fundit i Françeskut nuk e kurseu kandidaten demokrate dhe ish-zëvendëspresidenten Kamala Harris për hapjen e saj pro abortit.
Një Pap 'globalist', antiperëndimor dhe kampion i Jugut të botës dhe i të varfërve të çdo kontinenti si Bergoglio, nuk i ka pëlqyer kurrë nacionalistit dhe ultra-nacionalistit Trump, i cili tani do të donte një ndryshim më të favorshëm përballë tij edhe në Vatikan.
Shkurtin e kaluar, letra drejtuar peshkopëve të Shteteve të Bashkuara, në të cilën Papa thoshte se "deportimi i njerëzve dëmton dinjitetin e familjeve të tëra" dhe bëri thirrje për ndërtimin e urave, jo "mureve të poshtërimit", la gjurmë, duke hapur një përplasje të hapur.
Dhe si për performancën e mirë të brendshme ashtu edhe për të shmangur fërkimet ndërkombëtare, manjati do të preferonte të shmangte 'aksidente' të tjera të këtij lloji në të ardhmen.
Një presion i fshehtë nga shoqëruesi i Trump për të pasur një kandidat që i pëlqen të ngjitet në fronin e Pjetrit është tashmë në vend, gjithashtu përmes arkipelagut mediatik të kryesuar nga katolicizmi më konservator amerikan.
Katolicizmi 'stili amerikan' përfaqëson gjithashtu një fuqi financiare, e lindur 40 vjet më parë në një formë të moderuar me lëvizjen neo-konservatore, por që u radikalizua pas 11 shtatorit dhe tani e ka në krye të shtizes kardinalin e Nju Jorkut, Timothy Dolan.
Lini një Përgjigje