FLASH
Shkruar nga Stefano Montefiori
Kriza politike mund të çojë gjithashtu në dorëheqjen e Presidentit të Republikës dhe zgjedhje të parakohshme presidenciale
Qeveria e kryeministrit francez Barnier ka mbaruar. Ende jo formalisht, por do të duhet të presim të mërkurën për "mocionin de censure", ose thënë në shqip votëbesimin. Nga pikëpamja politike, rezultati i negociatave të fundit është i qartë: kryeministri ka bërë disa lëshime për financimin e sigurimeve shoqërore, por jo të mjaftueshme për Marine Le Pen, e cila për këtë arsye ka shpallur synimin e saj për të votuar mosbesimin.
Shpërndarja e papritur e Asamblesë Kombëtare nga Emmanuel Macron në mbrëmjen e zgjedhjeve evropiane, më 9 qershor, vazhdon të sjellë kaos në jetën politike franceze. Zgjedhjet legjislative të 30 qershorit dhe 7 korrikut krijuan një parlament të paqeverisshëm me tre blloqe të paaftë për të arritur shumicën dhe për të bashkëpunuar me njëri-tjetrin. Pas pesëdhjetë ditësh konsultimesh dhe ngërçi politik, presidenti Emmanuel Macron më në fund i dha postin e kryeministrit 70-vjeçarit Michel Barnier, një figurë e madhe e politikës së vjetër franceze dhe i mbështetur deri tani nga Marine Le Pen dhe nga 125 deputetët e saj.
Tani, pas vetëm tre muajsh në qeveri, Marine Le Pen njofton se mbështetja e jashtme ka mbaruar. Kombëtarja e Kuvendit do të paraqesë një mocion mosbesimi dhe do të votojë atë të paraqitur nga Fronti i ri Popullor, koalicioni i krahut të majtë.
“Të gjitha manovrat për të shpëtuar qeverinë Barnier kanë dështuar. Do të bjerë. Dhe Macron, i vetmi përgjegjës për krizën financiare dhe politike, duhet të shkojë për t'i dhënë përsëri fjalën francezëve”, shkroi lideri i Francës insoumise, Jean-Luc Melenchon, në X.
Ne votojmë të mërkurën, votat e së majtës dhe të Kuvendit Kombëtar së bashku kalojnë pragun e 289 për të arritur një shumicë dhe qeveria Barnier do të bjerë zyrtarisht. Kryeministri do të qëndrojë në detyrë për çështjet aktuale dhe të shtunën do të marrë pjesë në inaugurimin e katedrales Notre-Dame - pesë vjet pas zjarrit katastrofik të 2019 - si kryeministër në dorëheqje.
Ashtu si paraardhësi i tij Gabriel Attal, në detyrë për vetëm gjashtë muaj, ai mori pjesë në ngjarjen tjetër të madhe kombëtare të Francës në 2024, Lojërat Olimpike të Parisit, si kryeministër në dorëheqje.
"Kuvendi Kombëtar do të aktivizojë mekanizmin e votimit të censurës, duke përjashtuar një mrekulli të minutës së fundit," kishte njoftuar në mëngjes presidenti i partisë Jordan Bardella. Mrekullia e minutës së fundit, nënkuptonte ndryshimin e ligjit për sigurimet shoqërore dhe heqja dorë nga një pjesë thelbësore e reformës së pensioneve, nuk ndodhi.
Opozita, e majta, por tashmë edhe ajo e Kuvendit, akuzojnë qeverinë për një politikë konsolidimi të financave publike, e cila, megjithatë, sipas tyre bie mbi supet e shtresës së mesme dhe të shtresave popullore. Në fillim të mandatit të tij, kryeministri Barnier denoncoi një situatë shumë të rëndë dhe nevojën për të gjetur 60 miliardë euro për të filluar mbushjen e humnerës në financat publike. Marine Le Pen e kishte kushtëzuar mbështetjen e saj të jashtme për qeverinë me tre prioritete: vëmendja për të mos ngarkuar qytetarët e zakonshëm me shkurtime dhe taksa të reja, një ligj i ri, më i rreptë për emigracionin dhe një reformë e ligjit zgjedhor në kuptimin proporcional.
Në përgjithësi, Marine Le Pen dhe deputetja e Kuvendit konsiderojnë se nuk janë konsultuar mjaftueshëm, ata përsërisin se 11 milionë francezët që votuan për ta, vazhdojnë të injorohen dhe për këtë arsye kanë vendosur t’i heqin prizën qeverisë.
Deri më tani, Marine Le Pen kishte dashur të shfaqej bashkëpunuese ndaj qeverisë Barnier, një mënyrë për të akredituar më tej figurën e saj gjithnjë e më institucionale, qetësuese dhe të përgjegjshme, me koston e pakënaqësisë së bazës militante. Qëndrimi i saj ndoshta ka ndryshuar edhe si pasojë e gjyqit në të cilin ajo akuzohet për aferën e asistentëve të parlamentit evropian, të cilët në vend të kësaj u përdorën për t'i shërbyer partisë në Paris.
Prokuroria ka kërkuar pesë vite burg dhe mospërshtatshmëri, dënimi është caktuar për 31 mars 2025. Nëse kërkesat e prokurorit pranohen, Marine Le Pen nuk do të mund të kandidojë për zgjedhjet presidenciale të 2027-ës, por kriza politike mund të çojë gjithashtu në dorëheqjen e Presidentit të Republikës dhe zgjedhje të parakohshme presidenciale, të kërkuara si nga Fronti i ri Popullor ashtu edhe nga Bashkimi Kombëtar.
Emmanuel Macron e ka përjashtuar gjithmonë dorëheqjen dhe asnjë dispozitë e Kushtetutës nuk e kërkon atë. Por nuk do të jetë e mundur të votohet për një Asamble të re Kombëtare përpara verës së ardhshme, sepse vetë Kushtetuta kërkon një vit që të kalojë midis një zgjedhjeje të parakohshme legjislative në një tjetër. Për të kapërcyer bllokun politik, presidentit Macron do t'i duhej të gjente një kryeministër tjetër këtë herë të aftë të zgjasë më shumë se tre muaj, një detyrë pothuajse e pamundur duke pasur parasysh ekuilibrin në Asamblenë Kombëtare; ose të japë dorëheqjen, për të lejuar zgjedhje të parakohshme presidenciale në javët e para të 2025.
Në këto orë dramatike për demokracinë franceze, presidenti Emmanuel Macron mungon gjithashtu në Paris, sepse ai është i angazhuar në një vizitë shtetërore në Arabinë Saudite, nga e cila do të kthehet - nëse planet mbeten të pandryshuara - vetëm të mërkurën në mbrëmje, kohë në të cilën Barnier do të ketë rënë zyrtarisht./Përshtati “Pamfleti” nga “Corriere Della Sera”
Lini një Përgjigje