FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Fjalimi i presidentit të Kinës, Xi Jinping, për “ribashkimin e pandalshëm” me Tajvanin, i shoqëruar me manovra masive ushtarake rreth ishullit, ka rritur ndjeshëm tensionet në Ngushticën e Tajvanit.
Fjalimi i Vitit të Ri i presidentit të Kinës, Xi Jinping, nuk ishte thjesht ceremonial. Kur ai deklaroi se “ribashkimi me Tajvanin është një prirje e kohës dhe është i pandalshëm”, mesazhi u lexua gjerësisht si një sinjal politik dhe strategjik, i përforcuar nga manovrat ushtarake masive që ushtria kineze kishte përfunduar vetëm një ditë më parë rreth ishullit.
Deklarata vjen në një moment kur Pekini po e rrit në mënyrë sistematike presionin ndaj Tajvanit, duke e zhvendosur çështjen nga fusha diplomatike në atë të demonstrimit konkret të forcës. Pyetja që shtrohet tashmë hapur në qarqet ndërkombëtare është nëse Kina po përgatit realisht terrenin për një veprim ushtarak brenda vitit 2026, apo nëse kemi të bëjmë me një strategji frikësimi afatgjatë.
Kina ka kapacitete, por pushtimi mbetet një bast ekstrem
Nga pikëpamja ushtarake, Kina nuk ka qenë kurrë më e fortë. Ushtria Çlirimtare Popullore ka ndërtuar një arsenal që i lejon të rrethojë Tajvanin, të bllokojë portet kryesore, të godasë infrastrukturën kritike dhe të imponojë një presion të vazhdueshëm ajror e detar. Stërvitjet e fundit treguan se një bllokadë e pjesshme ose e plotë është teknikisht e realizueshme.
Megjithatë, një pushtim i drejtpërdrejtë amfib do të ishte një operacion jashtëzakonisht kompleks dhe i rrezikshëm. Tajvani ka terren të vështirë, një ushtri të trajnuar për mbrojtje asimetrike dhe mbështetje të heshtur, por vendimtare, nga Perëndimi. Humbjet për Kinën do të ishin të mëdha dhe rezultati i pasigurt, një faktor që Pekini nuk mund ta injorojë.
Faktori SHBA: vija e kuqe e padeklaruar
Çdo lëvizje ushtarake kundër Tajvanit do të sillte automatikisht në lojë Shtetet e Bashkuara. Edhe pse Uashingtoni mban politikën e “paqartësisë strategjike”, realiteti është se Tajvani është nyje kyçe për sigurinë amerikane në Indo-Paqësor dhe për zinxhirët globalë të teknologjisë.
Një ndërhyrje amerikane do ta kthente konfliktin në përplasje direkte mes dy fuqive më të mëdha të botës, me rrezik për përshkallëzim rajonal dhe pasoja globale. Për Kinën, kjo nuk do të ishte vetëm një luftë ushtarake, por edhe një goditje ekonomike e paprecedentë përmes sanksioneve, izolimit teknologjik dhe tronditjes së stabilitetit të brendshëm.
Pse 2026 shihet si vit kritik
Viti 2026 shihet si pikë e ndjeshme për disa arsye:
-Xi Jinping kërkon ta mbyllë epokën e tij me një arritje historike;
-Ekonomia kineze po përballet me ngadalësim dhe presion të brendshëm;
-SHBA dhe aleatët janë të shpërqendruar nga kriza të shumta globale;
-Tajvani po rrit shpenzimet e mbrojtjes dhe bashkëpunimin ushtarak me Perëndimin;
Kjo krijon një dritare rreziku, por jo domosdoshmërisht një vendim të pashmangshëm për luftë.
Skenari më i mundshëm: presion pa pushtim
Shumica e analistëve bien dakord se Kina ka më shumë gjasa të vazhdojë një strategji presioni të kontrolluar, duke kombinuar manovra ushtarake, kërcënime politike, luftë ekonomike dhe presion psikologjik, pa kaluar pragun e një pushtimi të plotë që do të sillte përplasje të drejtpërdrejtë me SHBA-në.
Por fjalimi i Xi Jinping tregon qartë se çështja e Tajvanit nuk po shtyhet më për brezat e ardhshëm. Ajo është vendosur në qendër të axhendës së Pekinit – dhe kjo e bën Ngushticën e Tajvanit një nga pikat më të rrezikshme të planetit në prag të vitit 2026. /Pamfleti
Sipas Rezolutës së OKB-SË,më 25 Tetor të 1971, Taiwan është pjesë e territorit kinez.Pra Kina e ka territor të sajin.Taiwan është kinez,me popullsi 99%kineze dhe flet zyrtarisht gjuhën mandatin,që është gjuha zyrtare në Kinë dhe Taiwan.. Më thoni kush ka të drejtë:Jankit,taivanezët apo vëllezërit prej mishi dhe gjaku,që janë kinezet...