FLASH
Shkruar nga Pamfleti
"A nome del nostro popolo, protestiamo ancora una volta per tutto questo, sottoponiamo alla Commissione d'inchiesta del Consiglio di Sicurezza delle Nazioni Unite la tragedia avvenuta in Chameria e denunciamo un atto barbaro commesso con l'obiettivo di sterminare la nostra popolazione. Sottolineiamo la necessità di una rapida soluzione al problema Cham e siamo convinti che le nostre richieste, che sono...", saranno soddisfatte!
Ciò è stato affermato, tra l'altro, nel memorandum del Comitato antifascista degli emigranti Cham residenti in Albania, inviato alla Commissione d'inchiesta del Consiglio di sicurezza delle Nazioni Unite nel 1947, firmato da Taho Sejho, Kasem Demi, Rexhep Çami, Tahir Demi, Vehip Demi, Dervish Dojaka, Hilmi Seiti.
In continuità con le nostre proteste e richieste ai Grandi Alleati e alle Nazioni Unite, chiediamo giustizia per ciò che affermiamo...
Con piacere
del Comitato antifascista degli immigrati Cham in Albania
alla Commissione d'inchiesta del Consiglio di sicurezza delle Nazioni Unite
sul trattamento e i massacri della minoranza albanese Cham in Grecia
Noi, il Comitato Antifascista degli Emigranti Cham in Albania, confidando nei principi democratici e umanitari delle Nazioni Unite, a nome degli emigranti Cham in Albania, presentiamo davanti alla Commissione d'Inchiesta i nostri diritti perduti, le oppressioni, le persecuzioni e i massacri commessi dai fascisti greci per sterminare la minoranza albanese in Grecia. In continuità con le nostre proteste e richieste rivolte ai Grandi Alleati e alle Nazioni Unite, chiediamo giustizia per ciò che presentiamo:
Per 32 anni consecutivi, la cricca sciovinista e reazionaria greca, violando brutalmente ogni principio umano e disprezzando persino i più piccoli trattati internazionali, ha attuato una politica di sterminio contro la minoranza albanese in Grecia. Dall'invasione greca della Cimeria, il 23 febbraio 1913, la banda di Deli Janaq, incoraggiata e sostenuta dalle autorità del paese, ha massacrato senza alcun motivo 72 uomini della regione di Paramithi, alla foce del Selam. Questi massacri furono l'inizio dello sterminio della minoranza albanese e rivelano l'orientamento assunto dalla politica greca nei confronti della nostra popolazione.
Le persecuzioni, le prigionie, gli internamenti, le torture, i saccheggi e le rapine con il pretesto del disarmo durante gli anni 1914-1921, l'attività terroristica dei comitasini, la provocazione del generale Bairas nel 1921, tutto ciò dimostra la realtà delle sofferenze in cui la nostra popolazione fu gettata durante il periodo dell'occupazione greca. Koska, Lopsi, Varfanji, Karbunari, Kardhiqi, Paramithia, Margëlleçi, Arpica, Grykohori, ecc., sono alcuni dei villaggi che hanno pagato a caro prezzo questo terrore.
Nel 1922-1923, i governanti greci decisero di attuare la deportazione degli elementi musulmani della Cimeria (considerandoli turchi), in cambio dei greci dell'Asia Minore (considerandoli per religione). Questo atto vergognoso dei governanti ateniesi incontrò la nostra resistenza e l'intervento della Società delle Nazioni, che, riconoscendo la nazionalità albanese della nostra popolazione, respinse la decisione del governo greco.
Ma nonostante l'intervento della Società delle Nazioni e i solenni impegni presi dal governo greco a Losanna il 16 gennaio 1923, il popolo di Atene continuò la sua politica di sterminio. Fece ricorso a ogni mezzo per rendere difficile la permanenza degli albanesi in Cimeria, espropriando centinaia di famiglie su 6000 ettari di terra, senza il minimo indennizzo, come a Dushk, Gumenicë, Kardhiq, Karbunar, ecc.
Il governo di Atene insediò immigrati provenienti dall'Asia Minore in Cimeria, con l'obiettivo di popolarla di greci e creare le condizioni per l'emigrazione della popolazione autoctona albanese. Intere famiglie furono costrette ad abbandonare la loro patria per la Turchia, l'Albania, l'America e altrove, e villaggi come Petrovci e Shëndëlinja furono completamente abbandonati dai loro abitanti albanesi.
In queste circostanze non godevamo di alcun diritto nazionale e la nostra lingua madre era ancora ostacolata; invece di sviluppare la cultura nazionale e il progresso, venivano sostenuti il fanatismo e l'ignoranza, invece delle scuole venivano aperti e sostenuti circoli religiosi in lingua araba, mentre il 95% della nostra popolazione rimaneva ancora analfabeta.
La regione di Cham, un paese ricco e prospero, era stata lasciata indietro senza sviluppo economico, senza comunicazioni e nelle mani di usurai e accaparratori di terre come Koqoni, Pitulejt, Kufalla, Zhulla, Ringa, ecc., che avevano impoverito e ridotto in schiavitù l'intero paese.
Nella guerra contro il fascismo e proprio alla sua conclusione, le forze reazionarie monarco-fasciste della Llaka e Suli, create dalla reazione e al servizio degli invasori, sotto il comando del generale Napoleone Zervas, attaccarono e massacrarono a tradimento gli abitanti albanesi musulmani della Chameria.
Në këtë kohë kur trupat e ELAS-it dhe tonat ishin në luftime kundër Gjermanëve, komanda e EOEA në kompromis me Gjermanët, operonte për të fituar pozita për luftën vëllavrasëse; dhe kur forcat tonat besnike të frymës dhe të vendimeve të marrëveshjes së Kasertës (Sarafis-Zerva) Gusht 1924, zbatonin urdhrat e Komandës së përbashkët në ndjekje të Gjermanëve, Gjeneral Napoleon Zerva, komandant i forcave të rezistencës ne Epir (ELAS – EOEA), urdhëronte njëkohësisht operacionet dhe masakrat në kurriz të popullatës të pafajshme të Çamërisë.
Masakrat në Çamëri janë një shkelje flagrante e parimeve njerëzore dhe një mospërfillje e turpshme e parimeve dhe e karakterit të luftës antifashiste. Masakrat në Çamëri u kryen në saje të bashkëpunimit dhe marrëveshjeve me Gjermanët, të cilët në tërheqje u lanë vendin forcave Zerviste.
Ja një fakt konkret i bashkëpunimit ndërmjet forcave Zerviste dhe të atyre Gjermane: Komandanti Zervist Theodhor Vito, i forcave të krahinës së Filatit, një ditë para hyrjes së forcave Zerviste në Filat dhe pikërisht më 22 shtator 1944 në katundin Fanaromen, 3 km larg Filiatit, u takua me Komandantin e forcave Gjermane në tërheqje.
Mbas këtij takimi shohim që ende pa u larguar mirë forcat Gjermane nga Filati, forcat e Theodhor Vitos hynë në Filat. Kështu një bashkëpunim i tillë u siguroj forcave Zerviste krahët duke u dhënë mundësi për të filluar terrorin dhe masakrat në një stil të gjerë në të gjitha krahinat e Çamërisë.
Forcat e divizionit X te EOEA, nën komandën e Kolonel Vasil Kamarës dhe pikërisht ato të regjimentit XIV të këtij Divizjoni të udhëhequr nga Kranja, me ndihmesa Lefter Strugarit, avokat Stavropullosit, Ballumit, Zotos, kriminelët me damkë Pantazejt, etj., më 27 Qershor 1944, hynë në qytetin e Paramithisë.
Në kundërshtim me premtimet e dhëna dhe marrëveshjes së bërë midis Myftiut Hasan Abdullaj nga një anë dhe Shapera me Dhespotin e Paramithisë nga ana tjetër, si agjentë të Zervës, filluan masakrat më të poshtra. Burra, gra dhe fëmijë të pa mbrojtur qenë objektivi i Monarko-Fashistëve Grekë. Numri i të masakruarve në Qytetin e Paramithis dhe rrethe, arrinë në 600 veta. Më 28 korrik 1944, forcat e regjimentit 40 nën Komandën e Agores hynë në Parg, ku masakruan 52 burra, gra dhe fëmijë.
Forcat e EOEA nën komandën e Theodhor Vitos, Ilia Kaços, Hristo Mavrudhit, Hristo Kaços, Hari Dhiamantit, etj., mbasi rrethuan qytetin e Filiatit më 23 Shtator 1944, ditën e Shtunë në mëngjes, hynë në qytet. Po në këtë ditë hynë edhe në Spatar, plaçkitën dhe grabitën të gjitha familjet dhe gjithë ç’ka gjetën. Në mbrëmjen e natës 23, duke u gdhirë 24 Shtator 1944, hynë dhe forcat e komanduara nga Kranjaj, Strugari e të tjerë; me arritjen e këtyre forcave filluan menjëherë masakrat.
47 burra, gra dhe fëmijë u masakruan në Filat dhe 157 numërohen të masakruarit të vrarët dhe të humburit në Spatar, ku një pjesë e mirë e tyre ishin grumbulluar nga katundet të tjera. Të gjitha gratë e reja dhe vajzat u keqpërdorën dhe u çnderuan prej kriminelëve të Zervës.
Pak ditë më vonë monarko-fashistët grumbulluan të gjithë burrat që kishin mbetur dhe me vendimin e Gjyqit fallco, Koqinja Kryetar, Stavropullos Prokuror dhe katër anëtarë, 47 shqiptarë të pafajshëm u masakruan. Në Granicë të Filiatit janë mbuluar kufomat e 46 vetave dhe të therrura me thika dhe 45 të tjerë në fushë të Filatit tek ara e Xhelo Metos.
Familje të tëra janë zhdukur me prindër, fëmijë dhe foshnjë në djep. Gratë dhe vajzat u çnderuan. Me qindra deklarata të atyre që shpëtuan përshkruajnë vrasjet dhe vuajtjet e pasosura nga ata del qarte kriminaliteti dhe qëllimi i veprimeve të monarko-fashistëve në Çamëri.
Ja disa shembuj: Sanije Bollati në Paramithi është djegur me benzinë mbasi iu prenë sisët dhe iu nxjerrën sytë. Ymer Muratin e vranë dhe e bënë copa-copa në Paramithi. Në shtëpinë e Sulo Tarit ishin grumbulluar më se 40 gra dhe Çili Popova nga Popova i veshur ushtarak me një grup ushtarësh hyri brenda, muarrën gratë dhe vajzat më të bukura dhe filluan t’i çnderonin në një dhomë tjetër.
Ulërima e vajzave e të grave arrrinin kulmin. Kjo poshtërsi vazhdoi gjithë natën. Seri Fejzo, Fizret Sulo Tare, etj. ishin objekt i këtyre poshtërsive. Hilmi Beqirin nga Filati mbasi e plagosën para familjes së tij, e lanë dhe ikën.
Familja për ta siguruar e strehon tek dentisti Mavrudhiu, ai e mban për disa orë, por më vonë lajmëron ta marrin dhe e çojnë tek Stavro Muhaxhiri, kurse vetë largohet për tek Shuaip Metja ku ishin mbledhur shumë familje. Andartët informohen, e marin, më parë i nxjerrin dhëmbët e floririt me darë dhe mbasandej e vranë.
Malo Muhon plak 80 vjeçar i sëmurë prej katër vjetësh vritet me sopat para së shoqes. Trutë i kërcyen në prehër të së shoqes e cila pasi ia mblodhi e mbuloi me jorgan dhe iku. Në Spatar Abdul Nurçe merret e çohet në Filat zbathur, zvarriste nëpër rrugë të qytetit dhe më në fund vritet para shtëpisë së Nidh Tafeqit. Familja e Lile Rustemit nga Shulashi e përbërë prej 16 vetash në shumicë fëmijë, zhduken krejtësisht pa shpëtuar as edhe një.
Xhelal Minit nga Paramithija ia prenë kokën me bajoneta mbi trupin e Myfti Hasan Abdullaut. Sali Muhdinit, Abedin Bakos, Muhamet Pronjes dhe Malo Sejdiut iu prenë gishtrat, hundët, gjuhën dhe këmbët dhe kur këta ulërinin nga dhembjet e mëdha, andartët Zervist këndonin këngët e komandantit të tyre dhe gëzoheshin kur shikonin këto tmerre. Më në fund i vranë në çengelat e kasapëve.
Eshtref Himi qytetar nga Paramithija deklaron sa vijon për masakrat në Paramithi: Të martë më 27 Qeshor 1944 n’ora 7 të mëngjesit hyjnë në Paramithi monarko-fashistat grekë të komanduar nga Kolonel Kamara, Major Krasnja, Kapiten avokat Kristo Stavropulli, Kapiten avokat Lefter Strugari, N/Toger Nikolla Çenos, etj.
Appena entrati in città, fu loro ordinato di non muoversi dal loro posto, perché onore, libertà e ricchezza non sarebbero stati in alcun modo compromessi. Dopo pranzo, iniziarono immediatamente gli arresti di donne, uomini e contadini, e iniziarono i furti.
Tutti gli uomini furono uccisi il giorno dopo. Dopo essere stato in prigione per 4 giorni, mi rilasciarono per seppellire i morti. Nel luogo chiamato Chiesa di Aj Jorgjit, riuscii a riconoscere cinque delle persone uccise, mentre le altre erano diventate irriconoscibili a causa delle torture subite. Le cinque vittime a me note sono: Met Qere, Sami, Asim, Mahmut Kupi, Adem Beqiri e Haki Mile.
Dopo due giorni mi portarono a "Galataj", vicino alla casa di Dhimitër Nikolla, dove erano state uccise 8 persone. Non riuscivo a riconoscerle perché erano state fatte a pezzi. C'erano cadaveri umani ovunque. Quello di nome Sanije Bollati, dopo aver subito terribili torture, fu bruciato vivo con la benzina.
Questa tragedia si è verificata mercoledì e venerdì mattina: il suo corpo è stato trasportato coperto da una coperta dalla madre e da due concittadini, che lo hanno poi messo in una cantina per ordine dei monarca-fascisti, impedendone la visione a chiunque. Lì la povera donna è morta dopo cinque giorni, con il cadavere pieno di vermi.
Ho visto con i miei occhi tutto ciò che dichiaro. Inizialmente mi sono nascosto per cinque giorni di fila in un soffitto, quando i monarco-fascisti mi hanno arrestato e mi hanno presentato al maggiore Kranjaj, che dopo un breve interrogatorio ha ordinato la mia prigionia.
In prigione ho trovato 380 persone, tra cui donne e bambini. 120 di loro sono morti di fame. Io e 4 persone siamo rimasti in prigione per 15 giorni e da lì siamo stati portati a Preveza, da dove siamo andati a Giannina, dove siamo rimasti per 40 giorni. Lì abbiamo subito torture indicibili. Poi, con l'arrivo delle truppe dell'EAM in questa città, siamo stati rilasciati./Memorie.al
Lini një Përgjigje