FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Albanian model Ajsel Abazi has made a public reaction to her former partner, footballer Eros Grezda, accusing him of being absent from their son's life and of being disengaged as a parent.
Through a series of posts on Insta Story, Abazi said he decided to break his silence not to attack his ex-partner, but to speak out about parental responsibility and his son's well-being.
According to her, Grezda was absent from her son's 3rd birthday party, she only sees him once a month and, although she has always had the opportunity to spend time with him, she has not done so.
"Being absent from your son's 3rd birthday, while just two days ago you were in Tirana with your partner, is an absence that cannot be covered with excuses. Meeting your child only once a month, even though the door has always been open, is a choice," the model writes.
Abazi explains that she has no problem with the fact that her ex-partner has started a new relationship, but says that she is concerned that, according to her, the boy is no longer a priority.
She also reveals that she had wanted co-parenting to work between them, but communication was limited to maintain the child's calm and stability.
In her reaction, the model emphasizes that a child does not only need gifts or beautiful moments, but above all the constant presence of a parent.
"There is a big difference between being a biological parent and being a present parent. A child does not measure love with gifts or promises, but with time, presence, and commitment ," she writes.
At the end of the reaction, Abazi reveals that her statements are also based on communications between them on WhatsApp, which she has chosen not to publish out of respect for their privacy and that of their son.
Until now, Eros Grezda has not publicly reacted to the accusations made by his ex-partner.
Aysel Abazi's full reaction:
I have never been one of those people who choose to put personal stories out on social media. I have always believed that some things should be resolved away from the eyes of others. But there are moments when silence is no longer a strength, especially when it comes to a child who has no voice to express what he feels. Therefore, today I am deciding to speak publicly.
This is not a post about revenge, nor to denigrate anyone. It is not even a plea for attention. It is a reflection on what it means to be a parent and the responsibility that never ends, no matter how our personal lives change.
Dua të sqaroj edhe diçka paraprakisht: nuk më shqetëson fakti që babai i Kianit ka zgjedhur të vazhdojë jetën e tij apo që ka një partnere të re. Çdo njeri ka të drejtë të gjejë lumturinë e tij. Ajo që më dhemb është kur krijimi i një jete të re bëhet arsye që fëmija të mos jetë më prioritet. Ky nuk është një shkrim për një ish-partner, por për një djalë të vogël që meriton praninë e babait të tij.
Ndoshta dikush do të pyesë pse nuk ekziston bashkëprindërimi mes nesh. E vërteta është se do të kisha dashur shumë që djali ynë të kishte dy prindër që, edhe pse jo më bashkë si çift, të bashkëpunonin me respekt për të mirën e tij. E kemi provuar. Por, me kalimin e kohës, kuptova se kufijtë mes rolit të prindit dhe marrëdhënies sonë si ish-partnerë nuk po respektoheshin. Prandaj zgjodha që komunikimi mes nesh të kufizohej. Jo nga inati, jo nga krenaria dhe as për të ndëshkuar dikë, por sepse besoj se kjo ishte mënyra më e shëndetshme për të ruajtur qetësinë dhe stabilitetin e djalit tonë.
Kjo nuk ka qenë dhe nuk do të jetë kurrë një pengesë për marrëdhënien e tij me të birin. Dera ka qenë gjithmonë e hapur që ata të kalojnë kohë bashkë.
Ka një dallim të madh mes të qenit prind biologjik dhe të qenit prind i pranishëm. Një fëmijë nuk e mat dashurinë me dhurata apo premtime, por me kohën, praninë dhe përkushtimin. Fatkeqësisht, ka raste kur prioritetet ndryshojnë, ndërsa fëmija mbetet duke pritur.
Të mungosh në 3-vjetorin e ditëlindjes së djalit tënd, ndërkohë që vetëm dy ditë më parë ke qenë në Tiranë me partneren tënde, është një mungesë që nuk mbulohet me justifikime. Të gjesh kohë për dy javë pushime, por të thuash se nuk ke mundësi ta marrësh djalin tënd qoftë edhe për disa ditë në plazh, është një zgjedhje. Të takosh fëmijën vetëm një herë në muaj, edhe pse dera ka qenë gjithmonë e hapur dhe nuk të është vendosur asnjë pengesë, është një zgjedhje. Edhe më e dhimbshme është kur premton se do të vish dhe nuk e mban fjalën, sepse një fëmijë pret me zemër, jo me kalendar.
Kulmi i gjithçkaje është kur një fëmije vetëm 3 vjeç i prezantohet një person i ri si "gruaja e babit", në një kohë kur ai ende po përpiqet të kuptojë mungesën e vetë babait.
Dhe jo, nuk po them që nuk e do djalin e tij apo që nuk ka kaluar momente të bukura me të. Sigurisht që ka. Por një fëmijë nuk ka nevojë vetëm për momente të bukura që mund të fotografohen apo të publikohen. Ka nevojë për vazhdimësi, për qëndrueshmëri dhe për një prani që nuk varet nga rrethanat. Ky nuk është një konkurs se kush ka më shumë foto apo video. Është një reflektim mbi rëndësinë e pranisë së përditshme në jetën e një fëmije.
Despite everything, I made a choice that I will never change: I raised my son with love and respect for his father. I did not want my disappointments to become a burden for him. He loves his father very much and I never wanted to diminish that love. Because I believe that a child should not bear the weight of his parents' relationship. What I want is for this love to have the opportunity to be nourished by presence, not just by absence and expectation.
This article is not meant to judge anyone or to incite hatred. It is a reminder that children do not need perfect parents, but they do need parents who choose them every day. Because lost time cannot be regained, and the voids left by the absence of a parent often remain long in a child's heart.
A couple's separation should never be the separation of a parent from their child. Relationships end, but the responsibility and love for a child should remain unchanged.
Everything I have written is based on our experiences and communications on WhatsApp, which I have chosen not to make public, at least for the time being, out of respect for privacy and, above all, for our son.
If this article makes even one single parent reflect and choose to be more present in their child's life, then they have achieved their goal.
Lini një Përgjigje