FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Pas 14 vitesh në krye të kombëtares franceze, Didier Deschamps ka vendosur të largohet. Një epokë plot lavdi, emocione dhe trofe po merr fund, por edhe me pyetjen e madhe që do të shoqërojë trashëgiminë e tij: A arriti Franca të jepte gjithçka që premtonte me brezin e saj të artë?
Deschamps mori drejtimin e “Les Bleus” në vitin 2012, në një periudhë krize identiteti pas skandaleve dhe dështimeve. Ai rindërtoi skuadrën nga themeli, krijoi një grup kompakt dhe konkurrues, duke sjellë në skenë një brez lojtarësh që do të shndërroheshin në yje botërore: Kylian Mbappé, Antoine Griezmann, Paul Pogba, N’Golo Kanté, Karim Benzema e shumë të tjerë.
Kulmi erdhi në Rusi 2018, kur Franca fitoi Kupën e Botës për herë të dytë në histori. Deschamps u bë trajneri i dytë francez, pas Aimé Jacquet, që e çon kombëtaren në majën e botës. Por pas atij triumfi, erdhi një seri zhgënjimesh relative: finalja e humbur në Euro 2016 (në shtëpi), finalja e humbur në Katar 2022 dhe eliminimi i fundit nga Spanja, që shënoi fundin simbolik të ciklit të tij.
Edhe pse fitoi Kupën e Botës dhe arriti disa finale, Deschamps nuk arriti ta shndërronte këtë gjeneratë të jashtëzakonshme talentesh në një dinasti dominuese siç ishte Brazili i viteve ’70 ose Spanja e viteve 2008-2012. Pikërisht ky mbetet pengu i tij i madh.
“Nga triumfi në Rusi te lotët e Katarit dhe humbja ndaj Spanjës, rrugëtimi i Deschamps ka qenë një përzierje mes madhështisë dhe zhgënjimit”, thuhet në analizat e pas largimit të tij.
Tani dera është hapur për një kapitull të ri. Emri që tingëllon më fort si zëvendësues është Zinedine Zidane, legjenda franceze që prej kohësh lidhet me postin e trajnerit të kombëtares.
Deschamps largohet si një nga trajnerët më të suksesshëm në historinë e Francës, me një Kupë Bote, një finale Euro dhe një rindërtim total të kombëtares, por edhe si trajneri që mbetet me pyetjen e hapur: Çfarë do të kishte ndodhur nëse ky brez i talentuar do të ishte menaxhuar ndryshe?
Historia e tij do të shkruhet me bojë të artë për suksesin e 2018-ës, por me një hije nostalgjie për atë që mund të kishte qenë.
Lini një Përgjigje