FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Moska po mbështet gjithashtu një ofensivë izraelite kundër Rafahut, e cila, në mënyrë të pashmangshme shkatërruese, do të përkeqësonte diskreditimin e Joe Biden, brenda dhe jashtë Shteteve të Bashkuara.
Ka kaluar një çerek shekulli që kur Vladimir Putin përfitoi nga gabimet e Shteteve të Bashkuara në Lindjen e Mesme për të rindërtuar metodikisht fuqinë e vendit të tij në këtë rajon, por edhe në Evropë. Kështu, presidenti rus, që nga viti 2001, e justifikoi shtypjen e tij të egër ndaj nacionalizmit çeçen duke e lidhur atë me "luftën globale kundër terrorit" të Xhorxh W. Bushit.
Dhjetë vjet më vonë, ai filloi "luftën e tij kundër terrorit" kundër revolucionit sirian me mbështetjen e Republikës Islamike të Iranit. Kur Barack Obama refuzoi, në vitin 2013, të godiste Bashar Al-Asadin, pavarësisht bombardimeve kimike të Damaskut, mjeshtri i Kremlinit e kuptoi se ai mund të shkonte , gjashtë muaj më vonë, në ofensivë kundër Ukrainës, fillimisht duke aneksuar Krimenë, më pas duke nxitur lufta në Donbas.
Kur Putini vendosi të ndërhynte drejtpërdrejt në Siri në vitin 2015, ai thelloi bashkëpunimin me Iranin, veçanërisht në drejtim të dronëve , një bashkëpunim i cili ishte i vlefshëm për të në vitin 2022, gjatë pushtimit të përgjithshëm të Ukrainës. Teknikat e luftës të zhvilluara dhe të bëra të zakonshme në Siri janë gjithashtu shkatërruese në Ukrainë.
Neutralizoi Netanyahun pa dekurajuar Iranin
Megjithatë, liderët perëndimorë vazhduan ta trajtojnë Evropën dhe Lindjen e Mesme si dy teatro shumë të dallueshëm, edhe pse Putini dinte me aq mjeshtëri se si të luante në të dyja anët.
Uashingtoni nuk reagoi as ndaj kurthit që përfundoi duke u mbyllur në kufirin verior të Izraelit: Benjamin Netanyahu ishte vërtet i bindur se vetëm Moska mund të frenonte ndërhyrjen e Teheranit në Siri, përpara se të kuptonte, por shumë më vonë, se Izraeli duhej të vepronte drejtpërdrejt dhe tani ishte i varur nga Miratimi i Rusisë për të kryer sulme të tilla. Kjo dobësi e paprecedentë e Izraelit shpjegon, që nga viti 2022, mungesën e tij të ndonjë mbështetjeje ushtarake për Ukrainën , pavarësisht kërkesave urgjente nga Kievi përballë valëve ruse të bombardimeve të infrastrukturës civile nga dronët e prodhuar nga Irani.
Megjithatë, kjo nuk e pengoi Volodymyr Zelensky të shfaqte solidaritet të pandërprerë me Izraelin më 7 tetor 2023, pas sulmeve të Hamasit. Por Netanyahu më pas refuzoi ta mirëpresë atë, në mënyrë që edhe një herë të mos mërzitet Putini. Kryeministri izraelit gjithashtu nuk i dekurajoi aleatët e tij “kristianë sionistë” në Kongresin Amerikan që të vazhdonin të bllokonin ndihmën për Ukrainën, ndërsa votuan për ndihmë të jashtëzakonshme për Izraelin. Ushtria ruse përfitoi shumë nga kjo bllokadë gjashtëmujore, duke intensifikuar presionin ndaj Ukrainës në të gjitha frontet.
Në të njëjtën kohë, ai lejoi Izraelin të shtonte sulmet e tij kundër objektivave të lidhura me Iranin në Siri, duke kulmuar me bombardimin e 1 prillit të konsullatës iraniane në Damask. Përgjigja iraniane më 13 prill ishte e një shkalle të paprecedentë, duke riprodhuar kundër Izraelit valët e sulmeve të shumëanshme të nisura deri atëherë kundër Ukrainës. Këto sulme fatmirësisht u dështuan me 99%, për shkak të mobilizimit të Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve të saj, ndërsa Zelensky shprehu keqardhjen që një mobilizim i tillë nuk kishte qenë kurrë kaq efektiv për të mirën e Ukrainës.
Diplomacia luftarake
Përveç këtyre arritjeve të frikshme taktike dhe operacionale, Rusia ka qenë në gjendje të pozicionohet në Lindjen e Mesme si një kampion paradoksal i ligjit ndërkombëtar, pasi e ka shkelur atë për kaq shumë kohë në Siri dhe Ukrainë. Propaganda e Moskës ka pasur pak vështirësi në theksimin e "standardeve të dyfishta" të diskursit perëndimor, ndërsa emocioni i ngjallur nga masakra në Gaza është rritur me kalimin e muajve.
Puna e durueshme e diplomacisë ukrainase për të popullarizuar kauzën e saj përtej Evropës, dhe mbi të gjitha në botën arabe, u komprometua kështu. Sa i përket diplomacisë amerikane, pasi bllokoi thirrjet për një "armëpushim" në Gaza në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, ajo më në fund u bashkua me parimin e armëpushimit më 22 mars, por vetëm për t'iu kundërvënë kësaj radhe vetos ruse kundër një teksti të konsideruar "hipokrite".
Një muaj më vonë, Shtetet e Bashkuara e gjetën veten të vetme në kundërshtimin e pranimit të Palestinës në OKB, një veto që konfirmoi izolimin e saj diplomatik. Edhe këtu, Kremlini nuk e ka problem të theksojë mospërputhjet e Shtëpisë së Bardhë në lidhje me “zgjidhjen me dy shtete”.
Ukraina do të ketë vështirësi të mëdha t'i rezistojë sulmit të pushtuesit rus nëse vazhdon të bëjë përparime në Lindjen e Mesme. Manovra e fundit e Kremlinit konsiston, në emër të "pajtimit" ndër-palestinez, në promovimin e integrimit të Hamasit brenda Organizatës për Çlirimin e Palestinës (PLO).
Ndërsa lëvizja islamiste deri më tani është zotuar të mbështesë avancimin më të vogël diplomatik të PLO, por duke e lënë atë vetëm për të negociuar, një integrim i tillë do të komprometonte rinisjen e procesit të paqes izraelito-palestineze. Moska po mbështet gjithashtu një ofensivë izraelite kundër Rafahut, e cila, në mënyrë të pashmangshme shkatërruese, do të përkeqësonte diskreditimin e Joe Biden, brenda dhe jashtë Shteteve të Bashkuara.
Sepse Putini, ashtu si Netanyahu, shpreson të shohë kthimin e Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë. E vetmja mënyrë për të shmangur një skenar të tillë katastrofik për Evropën është rifillimi i bisedimeve ndërmjet Izraelit dhe PLO-së, në bazë të marrëveshjes historike të njohjes së ndërsjellë të 1993 mes nacionalizmave të dy popujve. Sa më shpejt dhe me vendosmëri, para se të jetë tepër vonë./ Përshtati nga Le Monde, Pamfleti
Lini një Përgjigje