FLASH
Shkruar nga Toby Nangle
Nëse paratë do të ishin një matës neutral i kontributit shoqëror, ndoshta gjenitë e së kaluarës do të duhej të braktisnin laboratorët e librat për tregtinë...
Nga themeluesit e fondeve private që kryesojnë listat e miliarderëve të Forbes, deri te praktikantët që paguhen 35 mijë dollarë në muaj, shpesh flitet se ata thithin talentet më të mira nga ekonomia. Por, nëse paratë do të ishin një matës neutral i kontributit shoqëror, ndoshta gjenitë e së kaluarës do të duhej të braktisnin laboratorët e librat për tregtinë. Kjo na bën të pyesim: cilat fonde do të kishin tërhequr gjenitë e historisë dhe a do të përkthehej shkëlqimi i tyre në sukses në investime? Ja disa shembuj:
Sir Isaac Newton
Gjeniu që formuloi ligjet e gravitetit dhe llogaritjen infinitesimale investoi gjatë flluskës së South Sea Company (1720). Fillimisht fitoi mbi 100% duke shitur aksionet në prill-maj, por më pas u rikthye në kulmin e manisë dhe humbi shumicën e fitimeve. Pasuria e tij ra 38% krahasuar me një investim pasiv që do të kishte dhënë +35%. Megjithatë, ai vdiq i pasur (rreth 1.2 miliardë paund sot). Oreksi i tij i lartë për rrezik do ta bënte të përshtatshëm për fonde si Andurand Capital, por jo domosdoshmërisht për fondet kvantitative si Renaissance apo Two Sigma.
Winston Churchill
Shpëtimtari i Evropës nga fashizmi dhe fitues i Nobelit për Letërsi kishte një marrëdhënie të vështirë me paratë. Në vitin 1929, ai bleu aksione me kredi në kompani të vogla dhe fitoi 22 mijë paund brenda disa muajve, por pastaj humbi gjithçka në Krizën e Wall Street-it. Tregtonte shpesh në mënyrë frenetike dhe me informacion të vonuar, duke pasur nevojë për shpëtim financiar disa herë. Si investitor, ishte i paqëndrueshëm dhe rrallë kishte kapital të mjaftueshëm. Shumë fonde private nuk do të kishin tërhequr interesin e tij, ndoshta përveç ndonjë spekulanti si Bill Hwang.
Charles Darwin
Babai i teorisë së evolucionit ishte investitor i kujdesshëm dhe i suksesshëm. Ai filloi me rreth 55 milionë paund sot dhe deri në 1881 e rriti kapitalin në 652 milionë (pa përfshirë fitimet nga librat), me një rritje reale vjetore prej 8.6%. Investoi në hekurudha dhe kanale, duke kaluar më pas me mençuri në instrumente më të sigurta para krizës së vitit 1873. Strategjia e tij tregon zgjuarsi makroekonomike, të ngjashme me Soros apo fondet Brevan Howard.
JMW Turner
Piktori i famshëm shfrytëzoi një arbitrazh të sigurt në vitin 1829 mes Anuiteteve të Gjata dhe atyre të reja, duke fituar ekuivalentin e 66 milionë paundëve sot. Ishte shumë i aftë në tregjet e të ardhurave fikse, por bashkëkohësit e përshkruanin si tepër të pasur për para.
John Maynard Keynes
Ekonomisti legjendar menaxhoi fondin e King’s College Cambridge nga viti 1922. Ai kaloi portofolin nga obligacionet tek aksionet dhe arriti kthime mesatare vjetore mbi 15% për 25 vjet, duke tejkaluar tregun britanik me 521 pikë bazë në vit. Stili i tij evoluoi nga analiza makro “top-down” në përzgjedhje specifike “bottom-up”, me bindje të forta dhe xhiro të ulët, shumë i ngjashëm me fondin TCI të Chris Hohn. Buffett, Soros dhe Swensen e konsiderojnë model.
George Frideric Handel
Kompozitori kishte anuitete dhe aksione në Royal African Company, por studiuesja Ellen Harris argumenton se ato ishin dhurata nga patronë, jo vendime të tij investimi. Pra, nuk mund të konsiderohet investitor i suksesshëm.
Lista është kryesisht mashkullore dhe britanike për shkak të burimeve historike. Gjenitë e tjerë si Einstein, Shakespeare apo Marie Curie ose nuk investuan, ose dhuruan paratë për qëllime të tjera. Ideja se paratë mund të matin në mënyrë neutrale kontributet shoqërore është qartazi absurde, dhe nuk duhet të jesh gjeni për ta kuptuar këtë./Përshtati "Pamfleti" nga "FinancialTimes"
Lini një Përgjigje