FLASH
Shkruar nga Diplomatico | Pamfleti.net
Në mëngjes shpall fundin e luftës, në mesditë flet për 40 ditë konflikt dhe në mbrëmje premton goditje 20 herë më të forta...
Në diplomacinë ndërkombëtare ekziston një rregull i pashkruar: kur një vend hyn në luftë, mesazhi politik duhet të jetë i qartë, i qëndrueshëm dhe i parashikueshëm.
Jo për elegancë diplomatike, por sepse në lojë janë ushtri, tregje financiare dhe ekuilibra globalë. Por në rastin e presidentit amerikan Donald Trump, ky rregull duket se funksionon ndryshe.
Brenda një dite, narrativa e luftës me Iranin ka ndryshuar disa herë, sikur të ishte një deklaratë që testohet në kohë reale para publikut.
Në mëngjes presidenti amerikan njofton se konflikti mund të përfundojë shumë shpejt. Pak më vonë ai flet për një luftë që mund të zgjasë rreth 40 ditë. Ndërsa më pas paralajmëron se nëse Irani nuk tërhiqet, Shtetet e Bashkuara janë gati të godasin “20 herë më fort”.
Në teori, këto mund të interpretohen si pjesë e një strategjie presioni maksimal ndaj kundërshtarit. Në praktikë, për pjesën tjetër të botës ato tingëllojnë më shumë si një seri mesazhesh që ndryshojnë me ritmin e ciklit të lajmeve.
Problemi është se në një konflikt të tillë çdo fjali nga Shtëpia e Bardhë ka peshë strategjike.
Aleatët përpiqen të kuptojnë nëse po përgatitet një operacion i shkurtër ushtarak apo një përshkallëzim më i gjatë.
Tregjet reagojnë menjëherë ndaj çdo nuance në deklarata. Ndërsa në Teheran çdo kontradiktë analizohet me kujdes për të kuptuar se sa i vendosur është realisht Uashingtoni për të shkuar deri në fund.
Ironia është se mes gjithë këtij zhurmimi deklaratash, pyetja thelbësore mbetet ende pa përgjigje të qartë: cili është objektivi final i kësaj lufte.
A synon Uashingtoni vetëm të dobësojë kapacitetet ushtarake të Iranit?
A kërkon të imponohet në një marrëveshje të re strategjike?
A kërkon të ndryshojë balancën e pushtetit në Teheran?
Për momentin, përgjigjet duken po aq të ndryshueshme sa edhe deklaratat e presidentit amerikan. Ndërkohë, në Lindjen e Mesme një rregull tjetër është i njohur prej kohësh: luftërat rrallë përfundojnë aq shpejt sa parashikojnë politikanët në konferencat për shtyp. Dhe në këtë kontekst, ajo që për disa mund të duket fleksibilitet politik, për të tjerët mund të jetë thjesht paqartësi strategjike.
Në fund, historia e konflikteve ndërkombëtare tregon se kundërshtarët nuk i kushtojnë aq rëndësi toneve të momentit, sa qëndrueshmërisë së mesazhit. Dhe kur mesazhi ndryshon disa herë brenda një dite, rreziku është që edhe vetë lufta të fillojë të perceptohet jo më si një strategji e mirëkalkuluar, por si një proces që evoluon më shpejt në deklarata sesa në realitetin e fushëbetejës./Pamfleti
Ore n.q.s "komandanti" eshte I cmendur ta cojne ne cmendine dhe Jo ta kene president,dhe te vendoset ai per fatin e nje shteti,nuk eshte I afte,dhe kjo nuk eshte Hera e pare qe nuk di SE c'i behet!
Po kur mbi gjysma e popullit qe e votoi eshte per cmendine si i behet!?
Donald Tramp ka folur qartë. Kur mbaron lufta, e vendos Bibi(Netanjahu). Donald Tramp po thotë: luftën e nisi Ai ,pa na pyetur Ne , ndaj Ai e di, se kur e përfundon luftën. Atë që i bëri Amerikës dhe botës Netanjahu, nuk do ja bënte as Kina, se nuk do ja mbante.
Luftrat i hapin borxhet ndaj Bankave e Bankat i kane cifutet. Hitleri i ndoqi cifutet se kur u kerkoi kredi Bankave te fuqizonte makinen ushtarake t'i binte Ruseve, cifutet i terhoqet parate nga Bankat e i transferuan jashte Gjermanise. Keshtu Gjermanet mbeten duart bosh e i ndoqen cifutet. Kjo qe e verteta, pa pallavrat e tjera raciste e terr verr verr. Ne Gjqermani ne ate kohe ishin 28 mije Afrikane e Hitleri nuk preku nje por ata iken nga frika duke pare se c'po u ndodhte cifuteve. Paraja ngre lart dynjane, paraja ben hatane.