FLASH
Shkruar nga Pamfleti
Askush i arsyeshëm nuk do të kishte vënë bast për Myrto Uzunin në fushën e lojës. Futbollisti shqiptar lindi në vitin 1995 në një familje modeste që po përpiqej të dilte përpara, në një vend të zhytur në kaos dhe, si shumë histori të tjera, edhe e sulmuesit beratas mund të kishte humbur në turmë. Megjithatë, fati i kishte rezervuar një rrugë tjetër, të shtruar me këmbëngulje, sakrificë dhe besim të palëkundur:
“Udhëtimi im filloi me babain tim, që në fillim, ai gjithmonë donte që unë të bëhesha futbollist, të mësoja anglisht, sepse do të më ndihmonte në jetë. Ishte trajneri im i parë dhe më mbështeti që në ditën e parë”,- kujton sulmuesi shqitar i bardhekuqve.
Kur Uzuni ishte 10-vjeç dhe u përball me një situatë të paqëndrueshme. Familja e tij vendosi të paketonte të gjitha gjërat e tyre në valixhe dhe të linte jetën e tyre pas në Berat, për të ndërmarrë një fluturim klandestin drejt një të ardhmeje më shpresëdhënëse:
"Shqipëria nuk është në Bashkimin Evropian dhe na u desh të ecnim tre ditë, nuk kishim para, duhej të paguanim 15 mijë euro për të dalë, që ishin shumë para në atë vend, pasi fiton 300 ose 400 euro në muaj. Daja ime na dha borxh. Shkuam në Greqi në kërkim të një jete më të mirë. Këtu qëndron forca ime. Kjo më bën ta vlerësoj ku jam sot, nuk dua të kthehem në ato kohëra, familja ime nuk kishte asgjë, ishte një jetë e vështirë”.
Megjithëse futbolli vazhdoi të përmbushte ëndrrat e tij, realiteti, i ashpër dhe i pashmangshëm, e mbajti atë larg topit, duke larë enët për të ndihmuar nënën e tij:
"Të luash futboll ishte e komplikuar, ne kishim mundësinë të punonim vetëm për të mbajtur familjen në errësirë, pa kontratë, se nuk kishim letra. Kam punuar në shumë punë”, shprehet sulmuesi i Granadës.
Pavarësisht ditëve maratonë të punës, Uzuni vazhdoi të luante pa u lodhur dhe futbolli u shfaq shumë shpejt si një rrugë shpëtimi:
"Kam gjetur forcë në familjen time, sakrifikuam shumë për të qendruar bashkë. E dija që e vetmja zgjidhje për të dalë nga kjo situatë ishte futbolli”,- një këmbëngulje që përfundoi me rezultat rreth vitit 2010, kur Olimpiakosi i Pireut u interesua për të. Qëllimi dukej i arritshëm, por mungesa e vizës e ndërpreu operacionin dhe ëndrra, edhe një herë, u avullua si mirazh".
"Një ditë do të jem shumë i madh"
Me pak opsione në tavolinë, Uzuni dhe familja e tij u kthyen në Shqipëri.
"Nuk kishim shtëpi, pa para, nuk kishim asgjë, jetonim në një situatë të vështirë", por asnjë pengesë nuk do ta devijonte Uzunin nga qëllimi i tij, u zbulua pothuajse si një shfaqje hyjnore: "Një ditë vrapoja në orën gjashtë të mëngjesit, ishte shumë ftohtë dhe hunda më ishte skuqur, ngrita sytë dhe thashë me vete: Një ditë do të jem shumë i madh, kam pasur gjithmonë besim te vetja”.
Në moshën 18-vjeçare dhe me një vendosmëri të palëkundur, Uzuni djeg etapat. Filloi të shquhej në te Tomori i Beratit, në skuadrën e vendlindjes së tij dhe pasi shënoi 27 gola, shumë shpejt bëri kapërcimin drejt ekipit të parë, nga ku firmosi për 2000 euro për FK Apolonia:
“Dy mijë euro nuk janë asgjë”, kujton ai me buzëqeshje. Për 20 mijë euro ai nënshkroi një kontratë të re me FK Laçin, ku bëri histori duke arritur në kualifikueset e Europa League.
Lokomotiva e Zagrebit ishte klubi i radhës që trokiti në derën e tij, një vend i ri, një gjuhë e re, por asnjë sfidë, sado e vështirë të ishte, tashmë e frikësoi Uzunin: "Ishte një trampolinë për lojtarët e rinj. Unë stërvitesha shumë, e kisha të qartë se çfarë doja në jetë, asgjë nuk do të më largonte nga rruga ime, gjithmonë e kisha të qartë atë që doja. Kam punuar shumë për t'u bërë ky që jam sot."
Nënshkrimi me Ferencvarosh
Me figura të spikatura në Kroaci, ngritja e Uzunit ishte e pandalshme dhe Ferencvarosh vuri bast mbi të, duke hapur dyert e kontinentit të vjetër, duke arritur nivelin tjetër, duke i mundësuar të luajë në Champions League, ku takoi Kristiano Ronaldon, idhullin e tij të madh:
“Ronaldo është shembull për mua. Të gjithë e dinë sakrificën që ka bërë për t'u bërë ky që është, mentaliteti fitues është gjëja më e rëndësishme."
Në atë ndeshje kundër Juventusit, sulmuesi beratas u fut në portën e bardhezinjve dhe festoi duke imituar yllin portugez, në një gjest admirimi:
"Unë e kam parë gjithmonë në televizor, ishte e pabesueshme për mua të luaja kundër Ronaldos. Unë shënova dhe ishte një ëndërr e realizuar”.
Penalltia që nuk e mori dot...
Me gjithë besimin e tij të tejmbushur, muajt e parë të Uzunit në Spanjë nuk ishin të lehta, topi nuk u fut në rrjetë dhe skuadra ra nga kategoria.
“Në jetë gjërat nuk shkojnë gjithmonë ashtu siç duam, por kjo është për të kaluarën, ne jemi këtu për t'u kthyer në Kategorinë e Parë”, thotë ai. Ishte diçka që nuk e dëmtoi besimin e tij: "Unë nuk kisha frikë. Alfredo (Garsia Amado, trajner i përgjithshëm) dhe Niko (Rodrigez, drejtor sportiv) më thirrën dhe më thanë se do të jem drejtuesi i ekipit, gjithmonë besoj te vetja ime. Vite më parë kur po prisja me miqtë e mi në stacionin e autobusit për të luajtur futboll, u thashë se do të shënoja 25 gola atë sezon, të gjithë menduan se po bëja shaka, e dija se e kisha seriozisht, atë ndeshje shënova katër gola dhe shiko ku jam tani”.
Rënia nga kategoria e Granadës erdhi pas një penalltie të pakëndshme nga Horge Molina, një 11-metërsh që mund të kishte një përfundim ndryshe nëse do ta gjuante Uzuni:
“Doja të ekzekutoja penalltitë, por Milla dhe Luis Suarez ishin përpara. Mora topin për të ekzekutuar penalltinë, por nga pankina më thanë se nuk duhet të jem unë, kam mbështetur shokun e skuadrës dhe kam respektuar vendimin”.
Uzuni bashkon jokonformitetin dhe ambicien, virtyte që e shtynë të ndiqte lartësi të reja dhe të luante në La Liga, në të njëjtin kompeticion që kishin bërë Mesi dhe Ronaldo, ishte maja e re për t'u ngjitur për shqiptarin. Mbërritja e tij te Majorka ishte e frustruar, zgjati pak më shumë se sa pritej, por Granada u interesua për të dhe ai nuk hezitoi:
“U ndjeva shumë i lumtur dhe krenar, gjithë punën që bëra, gjithë këto vite sakrifica, më në fund i mora aty ku e meritonim”.
Një mundësi nga ana e ekipit bardhekuq që e ka lejuar të bëhet një idhull i “Los Cármenes”, ku ai shpreson të jetë për shumë vite:
“Granada hapi dyert e La Ligës për mua, bëri ëndrrën time realitet. Sigurisht që e vlerësoj mbështetjen dhe ndihmën, nuk i harroj kurrë ata që më kanë ndihmuar më parë”.
Me katër gjuhë në hard diskun e tij dhe një çantë shpine plot eksperienca, Uzuni u përshtat shpejt me këtë mjedis të ri.
"Të jem i sinqertë, futbolli nuk ka nevojë për shumë përshtatje, flitet gjuha e lojës. Gjëja më e rëndësishme është të ndihesh si në shtëpinë tënde me shokët e skuadrës. Gjithashtu, pasi mësova katër gjuhë, spanjishtja nuk ishte e vështirë".
Këtë sezon Uzuni ka shpërthyer, duke udhëhequr Granadën si golashënuesi më i mirë në Kategorinë e Dytë në Spanjë, diçka me të cilën sulmuesi përballet natyrshëm:
“Nuk ka asnjë sekret, është të kalosh kohën tënde duke punuar shumë, dhe unë punoj shumë. Të gjithë e dinë se sa shumë e dua futbollin. Jetoj për futbollin, nuk është sekret. Në çdo skuadër që shkoj, bëj histori, bëj diferencën, edhe këtu te Granada. Asnjëherë nuk jam i kënaqur, dua gjithmonë më shumë".
Paraqitja e jashtëzakonshme e Uzunit ka zgjuar interesimin e një klubi tjetër, i cili e ka vendosur shqiptarin në radarin e tij, diçka që nuk e ndryshon atë:
“Sot janë shumë pak lojtarë të aftë për të shënuar, Osimhen, Haland... dhe kur dikush shënon shumë gola zgjon interesin e skuadrave të tjera. E di që nëse vazhdoj të shënoj gola do ta thërrasin Granadën, por shqetësohem vetëm për të tashmen, përqendrohem 100% tek ekipi dhe objektivat e tij".
"Futbolli ishte zgjidhja që mund të më rregullonte jetën, nuk kishte asgjë tjetër. Ëndrra ime ishte të bëhesha futbollist, të luaja për kombëtaren shqiptare dhe të arrija një nga ligat më të rëndësishme. E vetmja gjë që mund të them është se asgjë nuk është e pamundur, duhet të besosh te vetja jote dhe prandaj jam këtu. Futbolli është jeta ime, jetoj për futbollin”,- qendrim që e bën Uzunin një konkurrent të pangopur që mund ta rikthejë Granadën në krye.
Lini një Përgjigje