FLASH
Shkruar nga Emin Azemi
Qytetarët duhet të kuptojnë se e drejta për të mbrojtur Zvërnecin dhe dinjitetin kombëtar është e shenjtë, por ajo mund të triumfojë vetëm duke izoluar me forcë agjendat e fshehura, radikalizmin e verbër dhe oportunizmin politik. Nuk mund të ketë ekologji të vërtetë pa një ekologji të moralit brenda vetë lëvizjes. Shqipëria ka nevojë të mbrojë mushkëritë e saj të gjelbra dhe të pastrojë sistemin e saj politik nga kalbësia, por kjo duhet bërë me sytë nga horizonti i hapur perëndimor, dhe asnjëherë duke djegur urat që e lidhin atë me botën e lirë. Flamingu duhet të fluturojë i lirë, por pa lejuar që në krahët e tij të ulen korbat e të shkuarës apo fqinjët lakmitarë të së sotmes
Nisi si një fshirje pluhuri mbi ndërgjegjen e fjetur mjedisore, një klithmë e mbytur për të shpëtuar flamingot e Zvërnecit dhe lagunën e pacënuar të Vjosë-Nartës, por u shndërrua rrufeshëm në një tërmet tektonik që po lëkund kolonat e rënda të godinave qeveritare në Tiranë. Për tetë ditë radhazi, Bulevardi "Dëshmorët e Kombit" nuk po popullohet më nga marshimet e kurdisura të militantëve partiakë, por nga një ortek i ri njerëzor, i udhëhequr nga një gjeneratë që refuzon të jetë thjesht spektatore e shpërbërjes së vet.
Kripa e Zvërnecit, ajo që dikur thante plagët e peshkatarëve të vjetër, sot po bëhet kripa mbi plagët e një sistemi të korruptuar. Për rrjedhojë, ajo që po dëshmojmë sot në Shqipëri nuk është vetëm një kryengritje për pemët dhe shpendët shtegtar, por është një përplasje ekzistenciale me një model ekonomik që pasurinë publike e trajton si plaçkë lufte dhe qytetarin si një emigrant pa të drejta në tokën e të parëve të tij.
Shpërthimi kaq i menjëhershëm i këtij zemërimi popullor dëshmon se "pika që mbushi gotën" nuk ishte ajo që mund të quhet skica e radhës mbi betonizimin e bregdetit, por akti brutal ku rojet private të sigurisë dhunuan aktivistët, nën vështrimin pasiv dhe skandaloz të policies së shtetit. Në atë interval miniatural, fasada e shtetit ligjor u shemb si një kështjellë rëre përpara dallgëve të egra të kapitalit privat. Kur qytetari sheh se ligji përkulet në gjunjë përpara investitorit strategjik, kontrata sociale nuk thyhet thjesht, ajo thërrmohet si guaskat nën thundrën e ekskavatorëve. Kjo fyerje e thellë e dinjitetit shërbeu si shkëndijë në një terren të tharë nga skandale të njëpasnjëshme korruptive, duke i transformuar dhjetë kërkesat e reja kombëtare nga një listë ankesash mjedisore, në një manifest të ri social për arsimin, shëndetësinë dhe të drejtën për të jetuar me nder.
Sa magjepsëse është të vëzhgosh se si zyrat e propagandës qeveritare po përpiqen të qepin një kostum konspirativ mbi trupin e një revolte kaq organike! Me një zell që do t’ia kishte zili edhe vetë Makiavelli, mendjet e ndritura të pushtetit po na thonë se pas çdo flamingoje që ngre krye në Zvërnec, fshihet një agjent i fshehtë gjeopolitik. Sa ironike, njerëzit që kanë kaluar një jetë duke e shitur bregdetin metër për metër te korporatat e huaja në emër të "zhvillimit", papritmas janë gdhirë si mbrojtësit më të flaktë të sovranitetit kombëtar nga "turbulluesit e jashtëm"!
Aluzioni është i qartë - kur nuk mund të shuash dot zjarrin e pakënaqësisë në shtëpinë tënde, shpik një armik imagjinar përtej gardhit. Na thuhet se këta të rinj po manipulojnë ekosistemin për qëllime politike, sikur flamingot të kishin libreza partie dhe pishat e egra të mbajanë mbledhje sekrete celulash nën dritën e hënës. Ky është kulmi i komizmit cinik ku ata që instaluan "Republikën e Betonit" sot akuzojnë qytetarët për "terrorizëm ekologjik". Ata nuk po mbrojnë Shqipërinë nga ndonjë komplot ndërkombëtar, ata po mbrojnë hartat e tyre të ndarjes së pronave nga sytë e një populli që më në fund po hap sytë.
Në këtë vorbull, elementi më dramatik është përballja titanike e kësaj rinie me kështjellat e vjetra politike -ato mure të larta e të harruara nga koha, ku prej tri dekadash strehohen kryezotërit e tranzicionit shqiptar. Këto kështjella, të ndërtuara mbi monopolet e pushtetit dhe aleancat e fshehta, sot po rrethohen nga një rini që nuk flet gjuhën e kompromiseve të tyre të vjetra. Për tridhjetë e pesë vite me radhë, banorët e këtyre mureve kanë luajtur një lojë të përsosur shkëmbimi rolesh: një herë në qeveri e një herë në opozitë, por gjithmonë me të njëjtët oligarkë në prapaskenë, duke ndarë detin dhe malet sikur të ishin çifligjet e tyre private.
Gjenerata e re po refuzon të jetë thjesht mishi i radhës për top në betejat e tyre absurde dhe të inskenuara. Ata po godasin me parulla të mprehta muret e kalbura të partitokracisë, duke refuzuar skenarët ku opozita dhe pozita ndajnë të njëjtën tavolinë pasi fiket drita e kamerave. Kjo rini refuzon të ndryshojë banorët e kështjellave, ajo dëshiron t'i rrëzojë ato mure për të rikthyer sheshin publik, hapësirën ku frymon liria. Ky është një divorc përfundimtar me të shkuarën, një shpallje lufte ndaj asaj kaste që e ka parë Shqipërinë si një laborator eksperimentesh dhe qytetarit si një numër në makinerinë e tyre të votimit.
Megjithatë, kjo lëvizje e pastër po lundron në ujëra të turbullta ku rrymat e nëndheshme të gjeopolitikës mund ta mbytin lehtësisht anijen e saj. Pasi në dritë dolën emrat e investitorëve të fuqishëm amerikanë që synojnë të shtrijnë betonin mbi rërën e virgjër të Zvërnecit, nën rrogozin e protestës po tentohet të infiltrohet një helm i rrezikshëm. Sa hipokrite do të ishte që, në emër të mbrojtjes së natyrës, të lejonim katapultimin e një sovranizmi të rremë apo nxitjen e një vale anti-amerikane! Ky devijim do të ishte një thikë pas shpine për interesat strategjike të vendit.
Ekziston një aluzion i frikshëm se pas skenës ka aktorë që dëshirojnë ta kthejnë këtë revoltë mjedisore në një betejë kundër aleatëve tanë perëndimorë. Ndërsa mbrojnë pishat e egra dhe folezat e flamingove nga dallgët e betonit, protestuesit duhet të kenë kujdes të mos lejojnë që kauza e tyre ekologjike të merret peng nga narrativat ksenofobike. Shqipëria nuk mund t’i shpëtojë pishat e saj duke u izoluar në një bunker të ri ideologjik. Çdo sllogan që atakon marrëdhëniet tona strategjike në vend që të sulmojë korrupsionin e kontratave lokale, nuk bën gjë tjetër veçse ia dorëzon fitoren po asaj kaste që dëshiron ta shohë këtë lëvizje të diskredituar para botës.
Por këtu skenari bëhet edhe më i tejdukshëm, duke kapërcyer kufijtë shtetërorë për t'u futur në korridoret e ftohta të konkurrencës ballkanike. Nuk është sekret që rritja eksponenciale e turizmit shqiptar në vitet e fundit, ku bregdeti ynë u pagëzua si "Maldivet e Europës", ka zgjuar një zili të heshtur, por të egër tek fqinjët dhe konkurrentët tanë në rajon. Detet tona të pastra dhe çmimet konkurruese kanë devijuar flukset e mëdha të turistëve europianë që dikur mbushnin xhepat e destinacioneve tradicionale ballkanike. Dhe ja, ekzaktësisht në agun e një sezoni të ri veror, Shqipëria përfshihet nga flakët e një krize të brendshme.
Sa me ëndje vëzhgohet ky kaos nga kryeqytetet fqinje! Çdo tymues molotovi në Tiranë, çdo përplasje e dhunshme në Zvërnec dhe çdo titull ndërkombëtar që flet për "pasiguri dhe trazira në Shqipëri" është një dhuratë e artë për agjencitë turistike të rajonit. Kur ne bllokojmë rrugët tona, ata hapin autostradat e tyre, kur ne bëjmë thirrje për trazira, ata bëjnë paketa festive për turistët që ikin të tmerruar nga tensioni ynë. Nuk do të ishte çudi nëse segmente të caktuara rajonale të nxisnin, qoftë edhe përmes hijeve mediatike apo financimeve të tërthorta, radikalizimin e kësaj proteste. Qëllimi është i qartë: shkatërrimi i imazhit të Shqipërisë si një oazë e qetë turistike, për ta rikthyer atë në perceptimin e vjetër të një Ballkani të egër e të pasigurt. Zilia e tyre gjen ushqim tek naiviteti ynë për të djegur jorganin për një plesht.
Në këtë teatër tensionesh, rreziku tjetër imediat buron nga vetë natyra e pastrukturuar e protestës, një det pa kapiten që mund të bëhet pre e piratëve të politikës së vjetër. Slloganet e prera "Rama në burg, Berisha në burg" flasin për një refuzim total, por pikërisht ky vakum lidershipi krijon hapësirë ku ujqërit e vjetër, të tmerruar nga goditjet e fundit të SPAK-ut, mund të tentojnë të "vjedhin" frymën rebeluese të turmës. Sa ironike do të ishte nëse zyrtarët e korruptuar që dikur firmosnin leje ndërtimi për hotelet e tyre, sot të shfaqeshin në shesh si shpëtimtarët e lagunave, duke e përdorur rininë si mburojë njerëzore përballë llogaridhënies para drejtësisë!
Për më tepër, nëse marshimet legjitime rrëshqasin drejt një anarkie të dhunshme ekzaktësisht në prag të sezonit veror, dëmi mbi imazhin e vendit do të funksiononte si një baticë shkatërruese. Fatura financiare e një destabilizimi të tillë nuk do të paguhej nga oligarkët që kanë llogaritë e tyre të sigurta nëpër bankat e huaja, burimi i tyre nuk do të shteronte. Përkundrazi, kjo baticë do të përmbyste ekonomitë e po atyre familjeve të thjeshta e bizneseve të vogla që mezi presin muajt e verës për të mbijetuar. Kauza nuk mund të bëhet aq e verbër sa të djegë shtëpinë për të dëbuar minjtë, ajo duhet të ruajë ekuilibrin mes radikalizmit të mesazhit dhe maturisë së veprimit.
Në fund të këtij rrugëtimi, fati i këtij "Revolucioni të Flamingove" do të vendoset nga aftësia e tij për të filtruar ujërat ku lundron. 10 qershori po afron si një provë zjarri ku do të matet pjekuria e një shoqërie në lindje. A do të jetë kjo ditë dëshmia e një feniksi të vetëdijshëm qytetar, apo thjesht kapitulli i radhës i një zhurme që shuhet sapo vjen vjeshta? Kjo mbetet pyetja që mundon muret e qeverisë dhe rrugët e Tiranës njëkohësisht.
Qytetarët duhet të kuptojnë se e drejta për të mbrojtur Zvërnecin dhe dinjitetin kombëtar është e shenjtë, por ajo mund të triumfojë vetëm duke izoluar me forcë agjendat e fshehura, radikalizmin e verbër dhe oportunizmin politik. Nuk mund të ketë ekologji të vërtetë pa një ekologji të moralit brenda vetë lëvizjes. Shqipëria ka nevojë të mbrojë mushkëritë e saj të gjelbra dhe të pastrojë sistemin e saj politik nga kalbësia, por kjo duhet bërë me sytë nga horizonti i hapur perëndimor, dhe asnjëherë duke djegur urat që e lidhin atë me botën e lirë. Flamingu duhet të fluturojë i lirë, por pa lejuar që në krahët e tij të ulen korbat e të shkuarës apo fqinjët lakmitarë të së sotmes./Pamfleti
Lini një Përgjigje