FLASH
Shkruar nga James Ball 
Presidenti amerikan e ka vënë veten në një pozitë që e bën të duket i dobët dhe i paqëndrueshëm. Dështimi për të imponuar vullnetin e tij në Lindjen e Mesme po ekspozohet publikisht. Një situatë e tillë mund ta bëjë atë më të rrezikshëm se kurrë…
Mbreti anglo-sakson Kanut kujtohet për një episod që pothuajse me siguri nuk ka ndodhur kurrë. Thuhet se ai vendosi fronin e tij buzë detit dhe i urdhëroi dallgët të mos ngriheshin para tij – vetëm për t’u lagur kur ato, në mënyrë të pashmangshme, u ngritën.
Historia është rrëfyer për shekuj si një mësim shembullor mbi kufijtë e pushtetit, edhe për sundimtarët absolutë. Ky duket të jetë një mësim që Donald Trump e ka anashkaluar plotësisht.
Presidenti amerikan ka këmbëngulur prej kohësh se problemet e Amerikës janë të lehta për t’u zgjidhur dhe se mjafton personi i duhur – ai vetë – që të jetë në pushtet. Ai do të ulte çmimet, do të zgjidhte konfliktet e botës dhe do ta bënte Amerikën sërish të madhe.
Vetëbesimi i tij i tepruar ka mbijetuar edhe përtej vitit të parë të mandatit të dytë, falë lajkatimit të vazhdueshëm nga vartësit dhe një ekosistemi mediatik online miqësor. Ai duket se beson sinqerisht se ka “përfunduar 10 luftëra” apo se po thyen rekorde popullariteti mes republikanëve.
Asnjëra prej tyre nuk është e vërtetë. Duket se pikërisht ky vetëbesim i pakufizuar e shtyu Trump drejt luftës me Iranin. Një nga parimet themelore të lëvizjes MAGA ishte nxjerrja e SHBA-së nga ndërhyrjet e pafundme jashtë vendit dhe vendosja e “America First”.
Por dëshira për të provuar se ishte më i aftë se paraardhësit e tij në Iran dhe në Lindjen e Mesme – pasi për një dekadë kishte kritikuar marrëveshjen e Obamës për kufizimin e programit bërthamor iranian – rezultoi e parezistueshme.
I nxitur nga sukseset e fundit dhe pas një informimi lajkatues nga kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu, sipas të cilit sulmet ajrore amerikane mund të sillnin ndryshim regjimi në Iran, Trump nisi aventurën e tij në Lindjen e Mesme.
Ai nuk përcaktoi kurrë një objektiv të qartë për luftën dhe aq më pak të ndërtonte një argument bindës për publikun apo Kongresin. Por është e pamundur që situata aktuale të paraqitet si fitore. Ekonomia botërore mbetet në prag të katastrofës, teksa ngushtica e Hormuzit është ende e bllokuar.
Po ashtu, negociatat e paqes janë në ngërç. Regjimi iranian duket më i konsoliduar se përpara nisjes së operacioneve amerikane. Trump dëshiron qartazi fundin e konfliktit dhe prej muajsh premton se një marrëveshje paqeje është “afër” ose maksimumi “dy javë larg”.
Por duket se ai po mëson ngadalë se vetëm ta thuash këtë nuk mjafton për ta bërë realitet. Irani kërkon një marrëveshje që i lejon të ruajë dinjitetin dhe të njohë avantazhin e fituar falë kontrollit de facto mbi ngushticën e Hormuzit.
Ndërkohë, SHBA-ja kërkon një marrëveshje që mund ta paraqesë si fitore. Nga ana tjetër ekziston edhe faktori i tretë, Izraeli, me objektivat dhe vullnetin e vet, përfshirë sulmet ndaj Hezbollahut, aleatit të Iranit në Liban.
As Izraeli dhe as Irani nuk duken të gatshëm të përmbushin dëshirën e Trump për t’i dhënë fund shpejt luftës, vetëm sepse ai është lodhur prej saj. Gjatë fundjavës, të dyja palët shkëmbyen zjarr në mënyrë të përshkallëzuar, në kundërshtim të hapur me dëshirën e presidentit amerikan.
Të dielën, Irani lëshoi raketa ndaj Izraelit për herë të parë pas muajsh. Kjo në vetvete përbën një poshtërim për Trumpin, duke pasur parasysh pretendimin e tij se kishte shkatërruar plotësisht aftësinë e Iranit për të kryer sulme të tilla.
Por situata u përkeqësua edhe më tej. Trump deklaroi publikisht se i kishte kërkuar Izraelit të mos kundërpërgjigjej dhe se po fliste me Netanyahun për ta rregulluar këtë. Megjithatë, Izraeli reagoi gjithsesi, duke goditur infrastrukturën iraniane të naftës.
Presidenti amerikan i bëri të qarta dëshirat dhe kërkesat e tij publike, por ato u shpërfillën.
Është e qartë se në një nivel të caktuar, Trump e di këtë. Ai rrallë ka qenë një njeri i duruar, por zemërimi i tij ditët e fundit ka qenë i dukshëm, edhe për standardet e tij.
Ai ndërpreu papritur një intervistë për NBC, pasi ajo u kthye në një përplasje kaotike mes tij dhe gazetares, me akuza të pabazuara të presidentit për manipulim zgjedhor nga demokratët. Të hënën në mëngjes, ai iu drejtua rrjetit të tij Truth Social, duke kërkuar që “Izraeli dhe Irani të ndalojnë menjëherë së qëlluari”.
Trump është një njeri hakmarrës dhe i vogël në reagime. Ai e ka kaluar pjesën më të madhe të mandatit të dytë duke përdorur pushtetin federal kundër armiqve politikë, për fyerje reale apo të imagjinuara. Ai ka ndjekur hakmarrjet e veta për javë, muaj e vite ndaj kujtdo që mendon se e ka kritikuar padrejtësisht.
Tani ai po poshtërohet publikisht në skenën botërore, ndërsa liderët e botës po e shohin. Çfarë mund të bëjë një njeri si Donald Trump në një situatë të tillë? Ai e ka bërë veten të duket i dobët dhe qesharak. Dhe kjo mund ta bëjë atë më të rrezikshëm se kurrë./Pamfleti nga “The i Paper”
Ia kane zene koken me dere te varferit. Kushedi cfare videosh i ka bere ai qafiri cifut Epstein e tani ja kendojne kengen. E me e bukura vajti e u kruajt me Shqiptaret qe t'i kendojne kengen, 'hengri nje luge corbe te prishur e do vjelle tere jeten'.